سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

محسن شاطریان – استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه کاشان
محمود گنجی پور – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی روستایی
امیر اشنوئی – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری

چکیده:

امروزه روش های متعددی در امر یاددهی- یادگیری وجود دارد اما علوم جغرافیایی با روش های خاص آموزش داده م یشود که در نوع خود منحصر به فرد می باشند و در سایر رشته ها از آن روش کمتر استفاده میگردد. تفاوت اساسی که تدریس در جغرافیا با سایر رشت هها دارد، این است که چون دید و تفکر سیستماتیک و همه جانبه با آن همراه است اولا کلی نگر است نه جرئی نگر، ثانیا دارای اشراف و اشراق میباشد چون همه چیز را از بالا می نگرد و این عامل بزرگی است که جغرافیا را در میان سایر رشته ها ممتاز می گرداند. همین طور روش های آموزش مفاهیم در جغرافیا نیز تا حدودی منحصر به فرد می باشند. هدفی که آموزش جغرافیا دنبال می کند آماده سازی انسان برای زندگی در دنیایی نو است، دنیایی که حاصل تلاش و کوشش معقول و یا غیر معقول انسان در برخورد با محیطی است که در آن زندگی می کند. در کنار این هدف جغرافیا سعی در دادن توانای یهای لازم به انسان جهت ساختن دنیایی نو دارد. از آنجا که مشاهده مبنای تحقیقات و سرآغاز کار علم جغرافیاست بازدیدهای علمی و آموزشی در درس جغرافیا ضرورت می یابد. مقاله حاضر م یکوشد تا اهمیت و ضرورت گردش علمی به عنوان یک روش فعال؛ مفید و ضروری در تدریس مطالب جغرافیا را مشخص سازد.