سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: همایش ملی شهرهای مرزی و امنیت، چالشها و رهیافتها

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

گل آفرین ملکی – کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری
عبدالعلیم دورازهی – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری
سارا فردوسی – کارشناس ارشد جغرافیا
جعفر درخشی – کارشناس ارشد اقلیم دربرنامه ریزی محیطی

چکیده:

توسعه پایدارشهری دردهه های اخیربه الگوواره نوین و مسلطی دربرنامه ریزی شهری تبدیل شده و هرگونه برنامه ریزی درشهرچنانچه با رویکرد توسعه پایدارطراحی و تدوین نگردد عملادردسترسی به اهداف موردنظر با موفقیت کمتری مواجه خواهد بود نظریه توسعه پایدار و توسعه پایدارشهری و منطقه ای مستلزم تغییر زیرساخت های سیاسی اجتماعی کالبدی و اقتصادی است که باید مدیریت و برنامه ریزی توسعه شهری و منطقه ای برمبنای چارچوب اصول توسعه پایدار فراهم گردد مقاله حاضر با هدف تحلیل شاخصهای پایداری اقتصادی و اجتماعی درشهرایرانشهر ارایه گردیده است نوع پژوهش کاربردی توسعه ای و روش مطالعه تحللیی و توصیفی می باشد ایرانشهر سومین شهر استان به لحاظ جمعیتی بعداز زابل و زاهدان میباشد که با افزایش ۲۷درصدی جمعیت طی سالهای ۱۳۳۵تا۱۳۸۵ مواجه بودهاست امار نشان میدهد که بیش از۴۱ درصد جمعیت شهرایرانشهر دررنج سنی ۱۵تا۶۵ سال می باشند که این رقم نشان ازجوانی جمعیت دراین شهر دارد.