مقاله تحرکات جمعیت در نواحی جغرافیایی ایران و پیامدهای آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۲ در پژوهشهای جغرافیای انسانی (پژوهش های جغرافیایی) از صفحه ۵۷ تا ۷۴ منتشر شده است.
نام: تحرکات جمعیت در نواحی جغرافیایی ایران و پیامدهای آن
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ایران
مقاله تحرکات مکانی جمعیت
مقاله توزیع مکانی جمعیت
مقاله جمعیت
مقاله نواحی جغرافیایی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قدیری معصوم مجتبی
جناب آقای / سرکار خانم: باغیانی حمیدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: قدیری معصوم مطهره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چگونگی توزیع مکانی جمعیت که درنتیجه تحرکات مکانی انسان به وجود می آید، از مباحث، مهم ساختار جمعیت است. نخستین سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۳۵، جمعیت کشور را برابر با ۱۸۹۵۴۷۰۴ نفر برآورد کرده است و در آخرین سرشماری در سال ۱۳۹۰،۷۵۱۴۹۶۶۹ نفر بوده است. برای بررسی دقیق تر، این شمار جمعیت را می توان در قالب نواحی جغرافیایی تقسیم بندی کرد و پراکندگی آنها را مورد بررسی قرار داد. شواهد نشان می دهد که جمعیت ایران توزیعی نامتعادل دارد که ناشی از عوامل متنوع طبیعی، اقتصادی، اجتماعی، تاریخی و سیاسی است. از آنجاکه عوامل مذکور اثر همدیگر را تشدید یا خنثی می کنند، تعیین تاثیر جداگانه آنها امکان پذیر نیست. هدف این پژوهش شناخت تحرکات مکانی جمعیت ایران و پیامدهایی است که این تحرکات می توانند به دنبال داشته باشند. روش مورد استفاده روش توصیفی – تحلیلی بوده و منابع و اطلاعات لازم، به صورت مروری از منابع کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که در توزیع مکانی جمعیت ایران، عوامل محیطی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی نقش مهمی دارند .بدین گونه که شمار جمعیت ایران، از غرب به شرق و از شمال به جنوب روند کاهنده دارد که این نحوه پراکنش، ناشی از عوامل محیطی (توپوگرافی، بارندگی، خاک حاصلخیز و منابع آب و مانند آن)، عوامل اقتصادی (اشتغال، درآمد، فرصت های اشتغال و مانند آن )، عوامل سیاسی (سیاست گذاری های دولتی، سرمایه گذاری های دولت و مانند آن)، عوامل اجتماعی (مهاجرت، پیوندهای خویشاوندی، جاذبه های مذهبی و مانند آن) و غیره است. این نحوه پراکنش جمعیت، می تواند پیامدها و اثرات مختلفی را درپی داشته باشد. این نحوه پراکندگی جمعیت، موجب بالارفتن تراکم برخی مناطق، مانند استان های تهران، گیلان و مازندران شده که این افزایش تراکم، خود می تواند فشار بهره برداری از منابع را افزایش داده و آسیب های زیست محیطی را درپی داشته باشد.