سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نخستین همایش بومی سازی مقررات ملی ساختمان

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

اصغر مولائی – کارشناس معماری و کارشناس ارشد شهرسازی طراحی شهری

چکیده:

زمینه گرایی یکی از دیدگاه های رایج درشهرسازی است که زمینه را به مثابه رویداد تاریخی می پندارد زمینه گرایی سازگاری با زمینه کالبدی تاریخی و اجتماعی فرهنگی است که برطبق آن ایده ها و اشکال گذشته درشکل دادن به کالبد شهرهای معاصر حضور دارند عدم ارتباط بین اغلب ساختمان های امروزیه با زمینه هیا محیطی منجر به بروز مسائلی همچون اغتشاش و ناهماهنگی بحران هویت ناخوانایی و عدم مطلوبیت شده است هدف این مقاله تبیین اهمیت و ابعاد معماری و شهرسازی زمینه گرا می باشد بنابراین پس از تعریف مساله و واژه شناسی به مرور سوابق جهانی و ایرانی زمینه گرایی پرداخته می شود سپس با بررسی ابعاد زمینه گرایی و تبیین اصول و روشهای آن به ارایه جمع بندی و نتایج با تاکید برشرایط شهرهای ایران می پردازد درسوابق گذشته موضوع شهرها و روستاهای زمینه گرای بسیاری همچون روستای کندوان درایران روستاهای زیرزمینی چین و … وجود دارند دردوره معاصر نیز معمارانی همچون حسن فتحی کولین رو و کوتر و … به ارایه آثار نظری و عملی درزمینه گرایی پرداخته اند.