تاریخچه و روند توسعه مدلسازی حمل و نقل شهری

مدل سازی سیستم حمل و نقل شهری به طور جدی در اواسط دهه ١٩۵٠ میلادی در آمریکا  شروع شد. از ١٩۶٠ اکثر نواحی کلان شهری آمریکا نمونه هایی از مدل های سیستم برنامه ریزی حمل  و نقل شهری (UTPS١) را مورد استفاده قرار دادند. این روش به روش چهار مرحله ای نیز معروف است .

۱۹۶۰ سال ظهور مدلهای تقاضای رفتاری بود. فعالیت در این زمینه که نمایانگر رهایی از سلطه  روش چهار مرحله ای بود سرعت فزاینده ای پیدا کرد. آغازگران این حرکت مک فادن و بن آکیوا  بشمار می آیند. این مدلها براساس مفاهیم منطقی حداکثر سازی مطلوبیت و حق انتخاب استفاده کننده از دیدگاه اقتصادی بودند. آنها بصورت غیرتجمعی توصیف می شدند بعبارت دیگر واحد مشاهدات ، فرد یا خانوار بود.

از سال ۱۹۷۰ تلاشهایی درخصوص ترکیب مدلهای کاربری زمین و مدلهای سنتی حمل و نقل  (روش چهار مرحله ای) صورت گرفت که منجر به تولید نسخه های اولیه این مدلها تحت عنوان  مدلهای مرتبط حمل و نقل – کاربری زمین گردید[۳].

مدل های یکپارچه حمل و نقل ، کاربری زمین در دهه ١٩٨٠ مطرح گردیدند. مدل های متعددی در اروپا همچون MEPLAN ،TRANUS  و DELTA توسعه یافتند و اجرا گردیدند. در شیلی مارتینز  مدل MUSSA را توسعه داد. در آمریکای شمالی مدل های ذکر شده در شهرهای متعدد مورد استفاده  قرار گرفتند. در آمریکا در خلال سالهای ١٩٩١ تا ٢٠٠٠ توسعه چندین مدل تخصیص و انتخاب محل سکونت بر اساس الگوهای رفتاری ادامه یافت . هـمچنین وادلاین مدل ها را در چندین منطقه آمریکا با  استفاده از سایت وب مورد استفاده قـرار داد[ ۴].