سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنگره ملی علوم و فناوریهای نوین کشاورزی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

موسی خاتمی پور – دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت
محمدرضا اصغری پور – استادیار دانشگاه زابل
علیرضا سیروس مهر – استادیار گروه زراعت دانشگاه زابل
جعفر نجاری – دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد کشاورزی دانشگاه زابل

چکیده:

کشت مخلوط می تواند بعنوان یکی از راه های افزایش عملکرد و پایداری تولید در واحد سطح مطرح باشد به منظور بررسی اثر کشت مخلوط ارزن دم روباهی و ماش بر عملکرد و برخی پارامترهای فیزیولوژیک، آزمایشی به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در ۳ تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه زابل، به صورت مخلوط افزایشی، در سال ۱۳۸۹ اجرا گردید. در این آزمایش، عامل اصلی شامل ۳ سطح کود دامی (۰، ۱۵ و ۳۰ تن در هکتار) و عامل فرعی شامل نسبت های مختلف کاشت (کشت خالص ارزن، کشت خالص ماش، ۱۰۰ درصد ارزن+ ۱۵ درصد ماش، ۱۰۰ درصد ارزن + ۳۰ درصد ماش و ۱۰۰ درصد ارزن + ۴۵ درصد ماش) بود. تجزیه آماری نشان داد، عملکرد بیولوژیک ارزن، ماش و ارتفاع گیاه تحت تاثیر سطوح مختلف کود دامی، الگوی کاشت و اثر متقابل آن ها در سطح یک درصد معنی داری بود اما تابش های فعال فتوسنتزی (PAR) فقط تحت تاثیر نسبت های کاشت قرار گرفتند. بالاترین عملکرد بیولوژیک ارزن و ماش در کشت مخلوط به ترتیب برابر با (۲۸/۲۰۵۸ کیلو گرم در هکتار) و (۱۴/۱۱۶۰ کیلو گرم در هکتار)، مربوط به تیمارهای (۳۰% ماش+ ۱۰۰% ارزن) و (۴۵% ماش+ ۱۰۰% ارزن) بودند. در این آزمایش بالاترین سطح (PAR) برابر با (۱۳/۸۳) و مربوط به تیمار (۴۵% ماش+ ۱۰۰% ارزن) و پایین سطح آن برابر با (۶۱/۷۱) و مربوط به تیمار (ماش خالص) بود. بنابراین نتیجه گیری می شودکه کشت مخلوط ارزن و ماش از نظر عملکرد بیولوژیک و میزان تشعشع دریافتی مزیت بیشری نسبت به کشت خالص دارد.