سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

منوچهر داداش زاده – کارشناس ارشد شهرسازی گروه شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقی
حمید ماجدی – رئیس دانشکده هنر و معماری گروه شهرسازی واحد علوم و تحقیقات تهران دانشگ

چکیده:

این مقاله به بررسی ارتباط متقابل توسعه های شهری جدید در تبریز و پدیده حومه نشینی با افزایش سفرهای آونگی مابین شهرمرکزی و حومهمی پردازد پدیده حومه نشینی منجر به تحمیل اثرات منفی برشبکه حمل و نقل شهری شده و حرکتی به سوی ناپایدار در شبکه حمل و نقل تبریز را باعث خواهد شد این پدیده در تبریز شامل توسعه های جدید شهری سکونتگاه های خودرو و روستاهای مجاور شهر که در توسعه های اخیر در محدوده قانونی شهر قرارگرفته اند می باشد علاوه بر وجود سکونت گاه هی خودرو و روستاهای مجاور که باری منفی برشبکه حمل و نقل این شهر تحمیل کرده است در دهه اخیر شاهد افزایش چشمگیر توسعه های جدید شهری درحومه شهر بوده ایم که طبیعتا باعث تحمیل ترافیک سنگین تری برشبکه حمل و نقل شهری شده است این درحالی است که این شهر فاقد سیستم حمل ونقل عمومی کارآمد است چنانکه نبود شبکه مترو و کمبود در شبکه اتوبوسرانی و تاکسیرانی در کنار گسترش افقی شهر باعث استفاده هرچه بیشتر از خودرو شخصی شده است بطوریکه طبق آمار ارایه شده سازمان حمل و نقل ترافیک شهرداری تبریز در سال۸۸ تنها ۳۱% از سهم توزیع سفر مربوط به اتوبوس است این مقاله پیامدهای چنین توسعه ای را برپایداری شبکه حمل و نقل تبریز مورد بررسی قرار میدهد و راه کارهایی برای کاهش سفرها ی آونگی کلانشهر تبریز ارایه م یکند.