سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی دستاوردهای جدید علمی در توسعه ورزش و تربیت بدنی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

منا میرسپاسی – کارشناس ارشد گروه فیزیوهوژی ورزه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
مقصود پیری – استادیار گروه فیزیوهوژی ورزه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
محمدعلی کهن پور – کارشناس ارشد گروه فیزیوهوژی ورزه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
زهره میرسپاسی – مدرس مجتاع آموزه عاهی پیامبر اعظم

چکیده:

مطالعات بر روی پاسخ های غدد درون ریز در شرایط هیپوکسی اندک و متناقض است. ۱۵ مرد جوان فعالداوطلب شرکت در پژوهش با میانگین سنی میانگین سنی ۱/۵۶±۲۳/۳۳ سال قد ۱/۷۶±۱۷۶ سانتی متر وزن ۳/۱۴ ±۶۷/۱۶ کیلوگرم یک بار در شرایط نورموکسی و یک بار در شرایط هیپوکسی معادل ارتفاع ۱۳۰۵ متر بالاتر از سطح دریا در یک تمرین هوازی شامل دویدن به مدت ۷۵ دقیقه با شدت ۳۵ % ضربان قلب بیشینه شرکت کردند. قبل، بلافاصله بعد و ۱ ساعت بعد از تمرین نمونه خونی گرفته شد. از آزمون –t استودنت ویژه گروه های وابسته و تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر جهت بررسی تغیرات متغیر ها استفاده شد . غلظت تستوسترون وکورتیزول بلافاصله بعد از تمرین کاهش یافت، اما این تغییر فقط در مورد تستوسترون و در شرایط هیپوکسی معنادار بود ) P<0.05 (. علظت هورمون تستوسترون در نمونه های بعد از تمرین در شرایط هیپوکسی به طور معناداری کمتر از شرایط نورموکسی بود ) P<0.05 ( اما در مورد کورتیزول تفاوت معناداری بین شرایط هیپوکسیو نورموکسی مشاهده نشد ) P>0.05 (. نسبت تستوسترون به کورتیزول در شرایط نورموکسی در هر دو نمونه بعد از تمرین افزایش یافت اما در شرایط هیپوکسی ابتدا افزایش و سپس کاهش یافت. این نسبت تنها ۱ ساعت بعد ازتمرین بین شرایط هیپوکسی و نورموکسی معنادار بود ) P<0.05 (. این نتایج نشان میدهد که پاسخ آنابولیک در شرایط نورموکسی بیشتر است و به نظر می رسد با افزایش ارتفاع پاسخ کاتابولیک افزایش یابد . جهت یک نتیجه گیری دقیق به بررسی های بیشتری نیاز می باشد.