سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

غلامعلی بهزادی – استادیار – دانشکده عمران، دانشگاه شمال
مریم عالی نژاد – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی حمل و نقل دانشگاه شمال
بامداد بیاتی – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی حمل و نقل دانشگاه شمال

چکیده:

پیاده روی طبیعی ترین و قدیمی ترین شکل جابجایی انسان در محیط است لذا باید ایمن ترین و راحت ترین مد جابجایی باشد. با این وجود درشهرهای امروزین ما که به تمام معنا مسخر وسایل نقلیه شده اند هویت پیاده به عنوان یکی از مهمترین ارکان سیستم حمل ونقل شهری مخدوش و پیاده فاقد جایگاهی در خور و شایسته در نظام ترافیک شده است. ارتباط معابر پیاده با راه های شبکه عمدتا بستگی به طبقه بندی عملکردی آن دارد. پیاده ها به شبکه ی پیوسته ای نیاز دارند که مبدا را به مقصد بدون وقفه و بریدگی اتصال دهد، در چنین شرایطی عدم رعایت سلسله مراتب در شبکه ی شهری به شکل اتصال کوچه های فرعی با فواصل بسیار کم به یک شبکه ی شریانی سبب گسیختگی حرکت پیاده، کاهش ایمنی و افزایش فشارهای عصبی و روانی عابرین پیاده خواهد شد. پیمودن مسیرهای فاقد ایمنی، راحتی و پیوستگی مناسب، موجب کاهش اقبال شهروندانبه سیستم پیاده روی شده، افراد را به استفاده از مدهای حمل و نقل موتوری تشویق خواهد کرد که این امر موجب افزایش حجم ترافیک در خیابانهای شهری و مشکلات و ناهنجاری های ناشی از آن می گردد. در نتیجه توجه به مناسب سازی معابر پیاده شهری و پیاده روها کاهش مشکلات ترافیکی، آرامش روانی شهروندان و صرفه جویی قابل توجهی در هزینه ها را در پی خواهد داشت. این مقاله به بررسی مشکلات در سلسله مراتب شبکه های موجود شهری و تاثیرآن بر ایمنی عابران پیاده و ارائه ی راهکار مناسب برای حل مشکلات می پردازد