سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: سومین همایش ملی عمران شهری

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

بیت اله طارمی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندس سازه
کیارش ناصراسدی – استادیار گروه عمران دانشگاه زنجان
اصغر وطنی اسکویی – استادیار دانشگاه شهید رجایی

چکیده:

هرساله با وقوع زلزله های مخرب درنقاط زلزله خیز جهان و ایران شاهد خسارتهایم الی و جانی فراوانی هستیم در طی سالهای اخیر تحقیقات فراوانی برروی انواع سازه های مقاوم در برابر زلزله انجام گرفته است یکی از روشهای نوین جهت کاهش اثرات زلزله برروسازه استفاده از جداگرهای لرزه ای می باشد جداسازهای لرزه ای با افزایش پریود ارتعاشی سازه باعث دور شدن سازه از محدوده شتابهای طیفی بزرگ در طیف طرح می گردند از آنجا که اکثر آیین نامه های لرزه ای از جمله ۲۸۰۰ ایران براساس زلزله های حوزه دور تدوین شده اند دراین مطالعه با بررسی رفتار یک نمونه سازه بتنی جداسازی شده با شکل پذیری متوسط که درشعاع ۵ کیلومتری از گسل قرارگرفته به مقایسه اثرات زلزله حوزه نزدیک و حوزه دور پرداخته شده است. نتایج بدست آمده از تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی حاکی از این است که در نواحی نزدیک گسل پاسخ های سازه نسبت به نواحی دور ازگسل افزایش چشمگیری داشته است همچنین مقایسه بین دو حالت جداسازی شده و بدون جداسازی نشان از کاهش نیازهای لرزه ای در حالت جداسازی شده می باشد.