سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی دستاوردهای جدید علمی در توسعه ورزش و تربیت بدنی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

محمدعلی کهن پور – کارشناس ارشد گروه فیزیوهوژی ورزه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
مقصود پیری – استادیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
زهره میرسپاسی – مدرس مجتمع آموزه علمی پیامبر اعظم
منا میرسپاسی – کارشناس ارشد گروه فیزیوهوژی ورزه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز

چکیده:

تاثیر مسافت دویدن بر پروتئین اوری کمتر مورد بررسی قرار گرفته است . ۳ فوتبالیست جوان مرد آماتور داوطلب شرکت در پژوهشبا میانگین سنی ۰/۵±۱۸ سال قد ۴±۱۷۴ سانتی متر و وزن ۳/۶۴±۶۴/۴۲ کیلوگرم درسه جلسه فعالیت هوازی شامل دویدن با شدت ۶۰ درصد ضربان قلب بیشینه بر روی نوارگردان با سه مسافت مختلف ۱۱۵۵ متر، ۰۵۵۵ متر و ۰۸۵۵ متر شرکت کردند. قبل، بلافاصله بعد و ۱۰ دقیقه بعد از تمرین نمونه ادرارجمع آوری شد و غلظت توتال پروتئین ، گلوبولین و آلبومین ادراری با استفاده از روش الکتروفورزیس ادرار مشخص شد. برای بررسی تغییرات متغیرها، درون هر جلسه تمرین و بین جلسات تمرین از روش آماری تحلیلواریانس )آنووا( با اندازه گیری های مکرر استفاده شد. بلافاصله بعد از تمرین پروتئین اوری گلومرولی به طورمعنادار افزایش یافت . سپس بعد از آن به سمت مقادیر استراحتی حرکت کرد . با افزایش مسافت دویدن پروتئین اوری گلومرولی افزایش معنادار داشت. پروتئین اوری گلومرولی ورزشی آسیب رسان نیست اما توجه بهرژیم غذای پروتئینی به جهت از دست دادن پروتئین های پلاسما بخصوص بعد از دویدن های مسافت زیاد و با شدت بالا پیشنهاد می شود