سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی مباحث نوین در کشاورزی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

حسن معصومی – گروه زراعت و باغ مهندسین مشاور جامع ایران (نگارنده و مسئول مکاتبه)
فرخ درویش – اساتید گروه زراعت دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران
جهانفر دانشیان – استادیار پژوهش موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، کرج
قربان نورمحمدی – اساتید گروه زراعت دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران

چکیده:

به منظور بررسی اثرات تنش کم آبی بر فعالیت های شیمیای و بیوشیمیایی پنج رقم سویا آزمایشی مزرعه ای به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی (RB) انجام گرفت. در این آزمایش سطوح آبیاری شامل سه سطح [شرایط مطلوب آبیاری (۵۰=S1) ، تنش متوسط (۱۰۰=S2) و تنش شدید کم آبی (۵۰=S1) میلیمتر تبخیر از تشتک تبخیر کلاس A] و ارقام شامل پنج رقم ( L17 و Clean و T.M.S و Chippewa*Williams و M9) بودند. در این آزمایش عملکرد دانه و روغن، فعالیت دو آنزیم آنتی اکسیدانت (سوپراکسیددیسموتاز و گلوتاتیون پراکسیدآز ) و همچنین میزان بیومارکربیوشیمیایی مالون دی آلدئید (فراورده تخریب غشاء لیپیدها) اندازه گیری شدند. بر اساس نتایج بدست آمده ، فعالیت هر دو آنزیم آنتی اکسیدانت در شرایط تنش های کم آبی در تمام ارقام افزایش یافت که نشان دهنده فعال شدن سیستم دفاع آنتی اکسیدانی در آنها است. البته میزان بیومارکر مالون دی آلدئید نیز با افزایش شدت تنش کم آبی افزایش یافت که نشان دهنده اثرات مخرب خشکی به روی غشاء لیپیدها است. همچنین نتایج نشان دادندکه، تنش های کم آبی به طور معنی داری عملکرد دانه و روغن را کاهش دادند. در شرایط مطلوب آبیاری (S1) ، رقم L17 بیشترین میزان عملکرد دانه و روغن (۲۸۶۹/۱۷ و ۶۳۶/۲۹ کیلوگرم در هکتار) را تولید نمود در حالیکه درسطح تنش شدیدکم آبی (S3) رقم Williams*Chippewa بیشترین میزان عملکرد را (۶۳۴/۹۷ و ۲۴۹/۱۹ کیلوگرم در هکتار) نشان داد. همچنین این رقم در بین سایر ارقام، کمترین میزان کاهش عملکرد دانه و روغن را از از شرایط مطلوب آبیاری تا تنش شدید کم آبی به ترتیب حایز بیشترین و کمترین افزایش آنتی اکسیدانت و مالون دی آلدئید بود . با توجه به نتایج اشاره شده می توان نتیجه گرفت که احتمالا این رقم از خصوصیات فیزیولوژیک و زراعی بهتری نسبت به سایر ارقام برخوردار است.