سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

بهاره مزینانیان – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
نیلوفر نیکقدم – استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

چکیده:

مصرف فزاینده سوخت های فسیلی طی سده های گذشته، محدود بودن منابع آنها، گرم شدن زمین و آلودگیهای محیط زیست، معماران را برآن داشته تا نسبت به جایگزینی سوختهای فسیلی با انرژیهای تجدیدپذیر و ارائه راهکارهای اقلیمی در ساختمان، کوشش کنند. یکی از موارد پر مصرف کاربرد سوختهای فسیلی در ساختمان، گرمایش و سرمایش مکانیکی برای ایجاد شرایط آسایش است که امروزه تلاش میشود بخشی از آن با راهکارهای اقلیمی جایگزین شود. در پژوهشی تحت عنوان پهنه بندی اقلیمی ایران: مسکن و محیطهای مسکونی ، کل کشور به ۸ زیرگروه اقلیمی تقسیم، اهداف عمده طراحی اقلیمی با توجه به نیازهای حرارتی سالانه در هر زیرگروه تعیین و روشهای دستیابی به هریک از اهداف بیان شده است. این پژوهش که امروزه توسط بسیاری از معماران برای طراحی اقلیمی در ساختمانها استفاده میشود، مولفه های اقلیمی طی بازه زمانی ۱۹۸۲-۱۹۶۶ میلادی را ملاک عمل قرار داده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر تغییرات اقلیمی بر مولفه های اقلیمی طی ۳۰ ساله گذشته، از نرم افزار اقلیمی کلایمت کانسالتنت و مدل آسایش حرارتی اشری ۵۵ و میانگین مولفه های اقلیمی در بازه ۲۰۰۹-۲۰۰۰ میلادی استفاده کرده و به دنبال پاسخ به این سوال است که راهکارهای اقلیمی قبلی، امروزه تا چه اندازه قابلیت استناد و استفاده در ساختمان های تبریز را دارند. در این پژوهش شهر تبریز به عنوان نمونه، مورد بررسی قرار داده شده و اهم نتایج نشان میدهد که با توجه به اقلیم سرد تبریز و پدیده گرم شدن زمین، تعداد ماه هایی که شرایط آسایش در آن پیش بینی شده، امروزه بیشتر شده و راهکارهای دستیابی به شرایط آسایش در دیگر ماه های سال نسبت به گذشته تغییر کرده است. همچنین تعداد ماه هایی که باید از سیستمهای سرمایشی و گرمایشی استفاده شود به سمت بیشترین مدت خود سیر کرده است.