سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنگره ملی علوم و فناوریهای نوین کشاورزی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

محمدرضا ابراهیمی – دانشجوی کارشناسی ارشد
یوسف جعفری آهنگری – دانشجوی کارشناسی ارشد
محمدجواد ضمیری – اعضای هیات علمی دانشکده علوم دامی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی
امیر اخلاقی – اعضای هیات علمی دانشکده علوم دامی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی

چکیده:

کاهش توان جوجه درآوری تخم های نگهداری شده یکی از مشکلات صنعت ماکیان به شمار می رود که علت اصلی آن را افزایش pH آلبومن دانسته اند. از سویی، در دوره نگهداری وجود اسیدهای چرب غیر اشباع در زرده احتمال تولید رادیکال های آزاد و مرگ رویان را افزایش می دهد. این پژوهش برای بررسی تاثیر تزریق درون تخم مرغی چند نوع آنتی اکسیدان و بافر بر بهبود جوجه درآوری تخم مرغ برای نگهداری دراز مدت، در پاییز سال ۱۳۸۹ و در کارخانه جوجه کشی شرکت طیور فارس انجام شد. شمار ۵۰۸ عدد تخم مرغ قابل جوجه کشی نژاد کاب برای ۱۲ روز در شرایط استاندارد (دمای ۱۶ درجه سانتی گراد و رطوبت ۷۵%) نگهداری شدند. در روز چهارم دوره نگهداری (آزمایش نخست)، بافر فسفات و بافر بیکربنات و در روز هفتم دوره نگهداری (آزمایش دوم) ، محلول های ویتامین C ( 75، ۵۰ و ۲۵ میلی گرم)، ویتامین E (75، ۵۰ و ۲۵ واحد بین المللی) و ال-کارنیتین (۱۲، ۸ و ۲ میلی گرم)، با سرنگ انسولین به سفیده تزریق شد. حجم محلول تزریق شده ۷۵/۰ میلی لیتر بود. در هر دو آزمایش، ۳ گروه شاهد اختصاص داشت (آب مقطر، سوزن و بدون تزریق). پس از دوره نگهداری، همه تخم ها به دستگاه جوجه کشی منتقل شدند (دمای oC5/37 و رطوبت ۷۵%). درصد جوجه درآوری تیمارهای نیدل و آب مقطر معنی دار نبود. اما جوجه درآوری سایر تیمارها نسبت به گروه شاهد کاهش یافت. بنابراین، تزریق محلول به تنهایی اثری بر جوجه درآوری نداشت، بلکه ماده حل شده در محلول مورد نظر با تغییر محیط پیرامون رویان بر زنده مانی و رشد آن تاثیر گذاشته بود.