سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی بوم های بیابانی، گردشگری و هنرهای محیطی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

لونا صدری لنبانی – کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری
سودابه صدری لنبانی – دانشجوی کارشناسی شهرسازی

چکیده:

انسان هموارهدرطول تاریخ سعی می نماید به منظور ایجاد سرپناهی امن برای سکونت آن را با محیط پیرامون خود هماهنگ سازد تا بتواند شرایط مناسبی برای ادامه حیات خویش ایجاد کند و درحقیقت شرایط جغرافیایی اقیلمی نیز درشکل گیری این فضای زیست دخالت مستقیمی دارد درایران به علت دارا بودن چهاراقلیم متفاوت گرم و مرطوب گرم و خشک معتدل و مرطوب و سرد معماریهای متفاوتی هماهنگی با اقلیم بوجود آمده درچنین فضاهای ساخته شده ای بکارگیری مصالح بومی که کمترین تاثیر نامطلوب برمحیط را دارند و همچنین کاهش میزان انرژی مصرفی با استفاده از مصالح محلی موجب پایداری محیط زیست و افزایش دوام بناها گردیده اند دراین مقاله به توضیحاتی درمورد معماری بومی بافت شهری قدیم درمناطق گرم و خشک و راهکارهای مناسبی برای آنمناطق پرداخته شده است.