سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش منطقه ای روانشناسی و علوم تربیتی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

کامران امیریان – کارشناس ارشد روانشناسی بالینی

چکیده:

توجه به مشکلات روانی مراقبین خانوادگی به سال ۱۹۵۰ برمیگردد ولی طی دو دهه اخیر که نهضت موسسه زدایی کانون اولیه مراقبت را از بیمارستان های روانپزشکی به مراکز بهداشت روانی جامعه نگر تغییر داد و به دلیل آنکه بودجه منابع و امکانات این مراکز حرفه ای محدود و اندک بوده از خانواده بیماران مبتلا به بیماریهای روانی شدید خواسته شد تامسئولیت کمک های عملی و حمایت های عاطفی این بیماران را برعهده بگیرد گویترز و همکاران ۲۰۰۵ شواهدنشان میدهد که مراقبین خانوادگی اطلاعات منابع و حمایت های محدودی دردسترس دارند تا به وسیله ان بتوانند خود را برای ایفای چنین نقشی اماده کنند هودسون و همکاران ۲۰۰۸ مراقبین خانوادگی درپاسخ به علایم و نشانه های اختلال روانی و مراقبت پیگیر و مستمر از بیمار روانی درخانه علاوه برگرفتار شدن در دام غم و اندو هفقدان دغدیدگی خشم و عصبایت یاس و ناامیدی احساس شرمساری و گناه تنش ها و فشارهای ارتباطی زیادی را نیز تجربه و ابراز کنند کریت جانسون ۲۰۰۴ علیرغم اینکه برخی معتقدند داشتن نقش مراقب با پایداش ها و تقویت های مثبتی هم همراه است پیکوت ۱۹۹۶ .