سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: یازدهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

عباس رضائی استخروئیه – دانشجوی دکتری ،
سعید برومند نسب – استاد دانشکده مهندسی علوم آب ، دانشگاه شهید چمران اهواز
عبدالرحیم هوشمند – استادیار دانشکده مهندسی علوم آب ، دانشگاه شهید چمران اهواز
محمد جواد خانجانی – استاد ، دانشکده کشاورزی ، دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

این تحقیق در سال ۱۳۸۹ در دانشگاه شهید باهنر ، به صورت لوک های کامل تصادفی با یک تیمار شاهد و ۱۸ تیمار کم آبیاری ، در سه تکرار اجرا گردید . تیمارهای کم آبیاری عبارت بودند از : تنش خشکی ملایم ( آبیاری با ۷۵% نیاز آبی گیاه ) ، تنش خشکی شدید ( آبیاری با ۵۰% نیاز آبی گیاه ) ، آبیاری جویچه ای یک در میان ثابت ( آبیاری با ۵۰% نیاز آبی گیاه ) (C ) ، سه تیمار خشکی موضعی ریشه ( آبیاری با ۵۰% نیاز آبی گیاه) به صورت ( جابجایی جویچه های مربوط در هر آبیاری (D1) ، بعد از دو آبیاری (D2) و بعد از سه آبیاری (D3)) . هر یک از تیمارهای کم آبیاری در سه مرحله رشد گیاه ( تمام دوره رشد (T) ، رشد رویشی (M1) و رشد زایشی (M2)) اعمال شدند. بیشترین عملکرد علوفه خشک برابر ۱۵۴۲۳ و کمترین آن ۵۱۷۶ کیلوگرم در هکتار به ترتیب در تیمارهای D1M2 ( با آبیاری کامل) و D3T (تحت کم آبیاری) بدست آمد. بیشترین عملکرد بیو لوژیکی ۳۲۴۳۱ کیلوگرم در هکتار به تیمار CM1 و کمترین آن برابر ۱۷۶۵۴ به تیمار D3M2 اختصاص داشت. کارائی مصرف آب ( نسبت عملکرد بیولوژیکی به آب ) برای تیمار شاهد برابر ۲/۵۷ و برای D2T برابر ۶ حاصل شد. نتایج نشان میدهد مناسبرین روش کم آبیاری برای گیاه ذرت ، خشکی موضعی ریشه با جابجائی بعد از دو دور آبیاری ( فاصله ۲۸ روزه ) می باشد.