سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

مجتبی انصاری – دانشیار گروه معماری دانشگاه تربیت مدرس
سکینه معروفی – دانشجوی دکتری شهرسازی

چکیده:

کشور ایران دارای شهرها و سکونت گاه های متعددی است برخی از این شهرها دارای پیشینه تاریخی طولانی هستنددر جامعه ما به دلیل تاریخی بودن و قدمت شهرها از یکسو و نبود برنامه ریزی و نظارت درهنگام ساخت و ساز در آنها از سوی دیگر مشکل بافتهای فرسوده درقسمتهای تاریخی شهر و همچنین درقسمتهای دیگر که شاید از قدمت چندان زیادی نیز برخوردار نباشند از اهمیت خاصی برخوردار است وجود این مشکل زمانی عمق بیشتری می یابد که مسئله با موضوع قرار گرفتن شهرها در مناطق زلزله خیز همراه می گردد در سال ۱۳۸۳ در راستای حل این مشکل افزایش تراکم ساختمانی و اهداز تراکم تشویقی در مناطق فرسوده شهری به ویژه درشهر تهران مطرح شد و در پی آن ساخت وسازهای فراوانی دراین مناطق اتفاق افتاد بررسی تاثیرات اجتماعی افزایش تراکم ساختمانی در مناطق فرسوده شهری هدف عمده این تحقیق می باشد این مقاله با استفاده از روش تحقیق تحلیلی توصیفی پیمایشی و کاربرد تکنیک پرسشنامه در جمع آوری داده ها در پی پاسخ به این سه سوال است. آیا میان افزایش تراکم ساختمانی و میزان انسجام اجتماعی منطقه مورد مطالعه ارتباط معنی داری وجود دارد؟ آیا میان افزایش تراکم ساختمانی و میزان احساس تعلق ساکنین به محله ارتباط معنی داری وجود دارد؟ آیا میان افزایش انسجام اجتماعی و میزان احساس تعلق ساکنین به محله ارتباط معنی داری وجود دارد؟ دراین راستا به تشریح مفهوم تراکم و انواع آن و همچنین رویکردهای موجوددراین زمینه پرداخته می شود. پس از ارایه تعاریف نظری و عملیاتی از متغیرهای مورد نظر این تحقیق شاخصهای مورد نظر برای سنجش هریک از متغیرها مشخص شده و در پایان نتایج بدست آمده از داده های تحقیق بیان میشود.