مقاله تاثیر ۱۲ هفته تمرین استقامتی بر سطوح پلاسمایی گرلین آسیل دار، PYY 3-36، دریافت غذا و وزن رت های نر چاق که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در علوم زیستی ورزشی (حرکت) از صفحه ۵۵ تا ۶۹ منتشر شده است.
نام: تاثیر ۱۲ هفته تمرین استقامتی بر سطوح پلاسمایی گرلین آسیل دار، PYY 3-36، دریافت غذا و وزن رت های نر چاق
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرین استقامتی
مقاله گرلین آسیل دار
مقاله PYY3-36
مقاله دریافت غذا
مقاله رت ویستار چاق

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شریعت زاده جنیدی محمد
جناب آقای / سرکار خانم: گائینی عباسعلی
جناب آقای / سرکار خانم: کردی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: سوری رحمن
جناب آقای / سرکار خانم: هدایتی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: حق شناس روح اله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با توجه به روند رو به رشد اضافه وزن و چاقی، هدف از انجام این پژوهش، بررسی تاثیر ۱۲ هفته تمرین استقامتی بر تغییرات وزن، غذای دریافتی، هورمون اشتهاآور آسیل گرلین و هورمون ضد اشتهای PYY3-36 در رت های نر چاق بود. ۱۶ رت نر ویستار به مدت ۹ هفته با غذای پرچرب (مشتق شده از روغن سویا) تغذیه شدند تا به میانگین وزنی۳۱۹±۳۰g  رسیدند. پس از همسان سازی، رت ها به صورت تصادفی در دو گروه ۸ تایی کنترل و تمرین استقامتی دوازده هفته ای (هر جلسه ۶۰ دقیقه با سرعت ۱۵ تا ۳۰ متر در دقیقه، ۵ روز در هفته) دویدن روی تردمیل با شیب صفر تقسیم شدند. آب و غذای استاندارد به صورت آزادانه در اختیار حیوانات قرار گرفت. هر دو روز یک بار غذای دریافتی و وزن آنها اندازه گیری و ثبت شد. ۲۴ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین و ۸ ساعت ناشتایی شبانه، نمونه های خونی جمع آوری شد. با استفاده از روش الایزا، غلظت پلاسمایی هورمون های ذکرشده اندازه گیری شد. دوازده هفته تمرین استقامتی کاهش معناداری را در وزن رت های گروه تمرین نسبت به گروه کنترل ایجاد کرد (p=0.001). در طول دوره تمرین، میانگین غذای دریافتی گروه تمرینی کمتر از گروه کنترل بود (P=0.028). غلظت پلاسمایی گرلین آسیل دار تفاوت معناداری بین دو گروه نشان نداد، اما مقادیر پلاسمایی PYY 3-36 در گروه تمرینی در حد معناداری زیادتر بود (p=0.016). به نظر می رسد یکی از سازوکارهای احتمالی کاهش وزن ناشی از فعالیت های ورزشی استقامتی، کاهش غذای دریافتی از طریق افزایش سطوح پلاسمایی هورمون ضد اشتهای PYY3-36 باشد.