مقاله تاثیر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگو ساکارید و بتا ۱-۳ گلوکان بر شاخص های رشد، بازماندگی و ترکیب لاشه بچه ماهی سفید (rutilus frisii kutum) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۲ در علوم تکثیر و آبزی پروری از صفحه ۱۱ تا ۲۲ منتشر شده است.
نام: تاثیر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگو ساکارید و بتا ۱-۳ گلوکان بر شاخص های رشد، بازماندگی و ترکیب لاشه بچه ماهی سفید (rutilus frisii kutum)
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پربیوتیک
مقاله مانان الیگوساکارید و بتا ۱-۳ گلوکان
مقاله رشد
مقاله بازماندگی
مقاله ترکیب لاشه
مقاله بچه ماهی سفید (Rutilus frisii kutum)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اکرمی رضا
جناب آقای / سرکار خانم: ملاح یارمحمد
جناب آقای / سرکار خانم: چیت ساز حسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تاثیر سطوح مختلف پربیوتیک مانان الیگوساکارید و بتا ۱- ۳ گلوکان بر شاخص های رشد، بازماندگی و ترکیب لاشه بچه ماهی سفید به مدت ۴۵ روز انجام گرفت. آزمایش با استفاده از طرح کاملا تصادفی شامل سطوح صفر (شاهد)، ۵۰٫ و ۱ گرم پربیوتیک به ازای هر کیلوگرم جیره به ازای هر کیلوگرم جیره تجاری (حاوی ۳۵% پروتئین و ۱۲% چربی) در قالب سه تیمار با ۳ تکرار طراحی شد. آزمایش درون تشت های پلاستیکی ۴۰ لیتری انجام گرفت. تعداد ۲۰ عدد بچه ماهی سفید با میانگین وزنی ۱۳٫۳±۶۴۶٫۷ میلی گرم ذخیره سازی و تغذیه شدند. با توجه به نتایج بدست آمده تفاوت معنی داری در شاخص ضریب تبدیل غذایی، درصد غذای خورده شده روزانه، نسبت کارایی پروتئین، افزایش بیومس، کارایی غذا، نسبت کارایی چربی، ارزش تولید چربی، چربی بدست آمده، نرخ بازماندگی و شاخص قیمت در بین تیمارها وجود داشت (P<0.05)، بطوریکه ماهیان تغذیه شده با جیره بدون پربیوتیک عملکرد بهتری داشتند. آنالیز لاشه حاکی از عدم وجود اختلاف معنی دار در ترکیبات لاشه بود (P>0.05)، هرچند با افزایش سطح پربیوتیک در جیره میزان پروتئین و چربی لاشه افزایش نیز یافت. نتایج بدست آمده نشان داد که ماهیان تیمار شاهد نسبت به تیمارهای حاوی پربیوتیک بازده بهتری در عملکرد رشد، کارایی تغذیه و بازماندگی داشتند و این پربیوتیک احتمالا نمی تواند به عنوان یک مکمل مناسب برای جیره غذایی بچه ماهیان سفید مدنظر قرار گیرد.