مقاله تاثیر روش های تمرینی ویبریشن، تسهیل عمقی عصبی عضلانی و روش ترکیبی بر انعطاف پذیری عضلات همسترینگ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۱ در مجله دانشگاه علوم پزشکی پارس (دانشگاه علوم پزشکی جهرم) از صفحه ۳۳ تا ۳۹ منتشر شده است.
نام: تاثیر روش های تمرینی ویبریشن، تسهیل عمقی عصبی عضلانی و روش ترکیبی بر انعطاف پذیری عضلات همسترینگ
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ویبریشن
مقاله انعطاف پذیری
مقاله برنامه های تمرینی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دست منش سیاوش
جناب آقای / سرکار خانم: بیات محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: شجاع الدین سیدصدرالدین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سه روش تمرین کششی ویبریشن، تسهیل عمقی عصبی عضلانی و روش ترکیبی بر انعطاف پذیری عضلات همسترینگ در دانشجویان مرد غیر ورزشکار انجام شد.
روش کار: در این پژوهش ۳۰ نفر از دانشجویان مرد غیر ورزشکار انتخاب شده به صورت تصادفی هدف دار به سه گروه ده نفری به نام گروه کشش ویبریشن، گروه تسهیل عمقی عصبی عضلانی و گروه ترکیبی تقسیم شدند. میزان انعطاف پذیری عضلات همسترینگ آزمودنی ها در هر سه گروه با آزمون بالا آوردن غیرفعال زانو اندازه گیری شد. سپس هر سه گروه تمرینات خود را به مدت چهار هفته انجام دادند و پس از آن بار دیگر آزمون باز شدن فعال زانو از آن ها به عمل آمد.
یافته ها: نتایج آزمون های آماری نشان داد که انعطاف پذیری هر سه گروه بعد از برنامه تمرینی به صورت معناداری افزایش می یابد (p=0.001). بین گروه تمرینی ویبریشن و گروه تسهیل عمقی عصبی عضلانی تفاوت معناداری در انعطاف پذیری عضلات همسترینگ مشاهده نشد (P>0.05)، ولی انعطاف پذیری گروه ترکیبی به طور معناداری بیشتر از دو گروه دیگر بود (p=0.000).
نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق به ورزشکاران توصیه می شود که اگر چه با هر یک از روش های تسهیل عمقی عصبی عضلانی و ویبریشن می توانند به سطوح نسبتا مطلوبی از انعطاف پذیری دست یابند، لیکن ترکیبی از این دو روش می تواند انعطاف پذیری آنان را به بیش ترین مقدار بهبود و توسعه دهد. از این رو در ورزش هایی که نیاز به انعطاف پذیری بالایی دارند روش تمرین کششی ترکیبی توصیه می شود.