مقاله تاثیر درمان ترکیبی با والپروات سدیم، پگ اینترفرون و پردنیزولون بر یافته های بالینی مبتلایان به میلوپاتی ناشی از HTLV-1 که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در مجله دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی از صفحه ۸۳ تا ۸۹ منتشر شده است.
نام: تاثیر درمان ترکیبی با والپروات سدیم، پگ اینترفرون و پردنیزولون بر یافته های بالینی مبتلایان به میلوپاتی ناشی از HTLV-1
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پاراپارزی اسپاستیک ناشی از HTLV-1
مقاله والپروات سدیم
مقاله پگ اینترفرون
مقاله کورتیکواستروئید

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شعیبی علی
جناب آقای / سرکار خانم: اعتمادی محمدمهدی
جناب آقای / سرکار خانم: بوستانی رضا
جناب آقای / سرکار خانم: رضایی سیدعبدالرحیم
جناب آقای / سرکار خانم: فدایی سحر
جناب آقای / سرکار خانم: مشفق مهدی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: ویروس لنفوسیتیک T انسانی نوع ۱ (HTLV-1) در ۳% از ناقلین موجب ابتلاء به پاراپارزی اسپاستیک گرمسیری و میلوپاتی (HAM/TSP)، با علائم حرکتی، حسی و اسفنکتری می شود. گرچه التهاب مزمن نخاع در ایجاد این بیماری موثر است، درمان های تعدیل کننده ایمنی تاکنون بهبود کافی در علائم آن ایجاد نکرده اند. در این مطالعه اثرات والپروات سدیم، همراه با پگ اینترفرون و پردنیزولون بر علائم بالینی بیماران مبتلا به پاراپارزی اسپاستیک ناشی از HTLV-1 بررسی شد.
مواد و روش کار: در این کارآزمایی بالینی، ۱۰ نفر از بیماران مبتلا به HAM/TSP واجد شرایط و مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان قائم مشهد در بین ماه های مهر تا دی سال ۱۳۹۱ تحت درمان ۳ گانه فوق به مدت ۳ ماه قرار گرفتند و علائم بالینی قبل و پس از درمان، توسط معیار ناتوانی حرکتی Osame، اسپاستیسیتی Ashworth و علائم ادراری بررسی گردید.
یافته ها: میانگین معیار Osame در بیماران در ابتدای تشخیص ۱٫۹±۲٫۴ بود و ۳ ماه پس از درمان ۰٫۸ واحد در ۷۰ درصد بیماران بهبود نشان داد (P=0.003). معیار Ashworth و تکرر ادراری نیز بهبود معنی داری را نشان دادند (P=0.001 و P=0.024).
نتیجه گیری: بیماران تحت مطالعه بهبود چشمگیری را در ناتوانی حرکتی و اسپاستیسیتی نشان دادند، در این مطالعه میزان کاهش معیار اسامه نسبت به مطالعات قبلی مونوتراپی با اینترفرون آلفا، بیشتر یا برابر بوده و از نظر درصد بهبودی از مطالعات قبلی درصد بهبودی بیشتری را نشان می دهد. بنابراین نقش والپروات سدیم در بهبود علائم حرکتی مبتلایان به HAM/TSP نیاز به بررسی بیشتر دارد.