مقاله تاثیر تمرین مقاومتی بر بیان mRNA و مقدار پروتئین IL-15 عضلات کند و تند تنش موش های صحرایی دیابتی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تیر ۱۳۹۱ در مجله غدد درون ریز و متابولیسم ایران از صفحه ۱۸۵ تا ۱۹۲ منتشر شده است.
نام: تاثیر تمرین مقاومتی بر بیان mRNA و مقدار پروتئین IL-15 عضلات کند و تند تنش موش های صحرایی دیابتی
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آتروفی
مقاله دیابت ایجاد شده با STZ
مقاله تمرین مقاومتی
مقاله IL-15
مقاله عضله اسکلتی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ملانوری شمسی مهدیه
جناب آقای / سرکار خانم: محمدحسن زهیر
جناب آقای / سرکار خانم: مهدوی مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: قراخانلو رضا
جناب آقای / سرکار خانم: باقرصادرنانی لیلا
جناب آقای / سرکار خانم: آزادمنش کیهان
جناب آقای / سرکار خانم: عدالت رزیتا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: تمرین های ورزشی مقاومتی سبب افزایش توده عضلانی، قدرت و عملکرد عضلات در دیابتی ها می شوند. سایتوکاین اینترلوکین (IL-15) 15- به عنوان یک فاکتور آنابولیک برای عضله اسکلتی عمل می نماید. هم چنین، IL-15 می تواند سوخت و ساز محیطی گلوکز را تنظیم کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر تمرین های مقاومتی مزمن بر بیان و پروتئین IL-15عضلات اسکلتی در موش های صحرایی دیابتی بود.
مواد و روش ها: موش های صحرایی به گروه های کنترل سالم، تمرین سالم و کنترل دیابتی ایجاد شده با استرپتوزوتوسین و تمرین دیابتی تقسیم شدند. گروه های تمرین برای انجام تمرین مقاومتی، بالا رفتن از یک نردبان ۱ متری با وزنه ای که به دم آن ها آویزان بود، را اجرا کردند. بیان ژن IL-15 عضلات نعلی و خم کننده بزرگ انگشتان پا به وسیله روش Real Time بررسی گردید. هم چنین، مقدار پروتئین IL-15 عضلانی با روش الایزا اندازه گیری شد.
یافته ها: یافته های پژوهش حاضر نشان داد تمرین مقاومتی تحریک آنابولیکی لازم را برای حفظ توده عضلانی در گروه دیابتی تمرین در عضله خم کننده بزرگ انگشتان پا ایجاد نمود. میزان بیان mRNA IL-15 عضله نعلی در گروه دیابتی تمرین افزایش یافته بود. افزایش سطـح پروتئین IL-15در گروه های تمرین سالم و دیابتی در هر دو نوع عضله مشاهده گردید.
نتیجه گیری: به دلیل داشتن محتوای میتوکندریایی بالاتر و قرار گرفتن در مسیر اکسیداتیو عضله نعلی بیشتر تحت تاثیر دیابت قرار می گیرد. عدم ارتباط بین بیان و پروتئین IL-15 به احتمال زیاد به دلیل مهارکننده های نسخه برداری و ترجمه ای است که در سکانس ژن IL-15 وجود دارد.