مقاله تاثیر تمرین استقامتی بر سطوح مولکول های چسبان بین سلولی و عروقی در زنان میانسال دارای اضافه وزن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در علوم زیستی ورزشی (حرکت) از صفحه ۵۵ تا ۶۹ منتشر شده است.
نام: تاثیر تمرین استقامتی بر سطوح مولکول های چسبان بین سلولی و عروقی در زنان میانسال دارای اضافه وزن
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فعالیت هوازی
مقاله مولکول های چسبان سلولی و عروقی
مقاله زنان میانسال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سوری رحمن
جناب آقای / سرکار خانم: رواسی علی اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: صالحی مریم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر فعالیت استقامتی بر سطوح مولکول های چسبان بین سلولی و عروقی در زنان میانسال دارای اضافه وزن است. به این منظور ۲۰ زن چاق کم تحرک با میانگین و انحراف استاندارد سن، درصد چربی بدن، وزن و شاخص توده بدنی (۶٫۸۸ ۴۹٫۱ سال، ۶٫۱۸ ۳۶٫۷ درصد، ۹٫۱۰ ۷۳٫۵۶ کیلوگرم و ۴٫۱۵ ۲۵٫۵۳ کیلوگرم بر مترمربع) انتخاب و به صورت تصادفی به گروه فعالیت ورزشی و کنترل تقسیم بندی شدند. برنامه تمرینی گروه تجربی شامل دویدن روی تردمیل به مدت ۵۰ تا ۶۰ دقیقه، هفته ای ۵ جلسه با شدت برابر ۷ مت به مدت ۸ هفته اجرا شد و در شیوه زندگی گروه کنترل تغییری ایجاد نشد. مرحله اول خون گیری پس از ۱۲ ساعت ناشتایی و ۴۸ ساعت پس از خاتمه تمرینات در شرایط تجربی اجرا شد. از آزمون t زوجی برای بررسی اختلاف میانگین تغییرات قبل و بعد بین گروه ها و از آزمون t مستقل در سطح معنی داری (P<0.05) برای تعیین اختلاف معنی دار تغییرات بین گروه ها استفاده شد. نتایج آزمون t مستقل از متغیرهای پیش آزمون عدم تفاوت معنی دار بین گروه ها را نشان داد. (P>0.05). سطح سرمی ICAM-1 در گروه تجربی پس از ۸ هفته تمرین ۱۸ درصد کاهش یافت (P<0.05).VCAM-1 تا ۸ درصد کاهش نشان داد، ولی معنی دار نبود (P>0.05). وزن، شاخص توده بدنی و درصد چربی بدن آزمودنی ها به ترتیب ۴٫۶، ۶٫۲ و ۱۰ درصد کاهش یافت (P<0.01). بین تغییرات درصد چربی بدن با تغییرات ICAM-1 (R=0.62، P=0.01) رابطه معنی داری مشاهده شد. بر اساس نتایج پنج روز دویدن با شدت تقریبی ۷ مت به مدت ۸ هفته با کاهش وزن موجب افت معنی دار سطوح خونی ICAM-1 در افراد دارای اضافه وزن می شود. در نهایت اجرای فعالیت هوازی منظم علاوه بر کاهش وزن و درصد چربی بدن، افت معنی دار ICAM-1 را در پی خواهد داشت، هر چند ممکن است تغییر معنی دار VCAM-1 مشاهده نشود.