مقاله تاثیر تمرینات منظم بدنی و فعالیت های وامانده ساز قبل و پس از آن بر کمپلکس فعال کننده پلاسمینوژن بافتی و مهار کننده آن در خون موش های ویستار که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در علوم زیستی ورزشی (حرکت) از صفحه ۹۵ تا ۱۰۹ منتشر شده است.
نام: تاثیر تمرینات منظم بدنی و فعالیت های وامانده ساز قبل و پس از آن بر کمپلکس فعال کننده پلاسمینوژن بافتی و مهار کننده آن در خون موش های ویستار
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فعال کننده پلاسمینوژن بافتی
مقاله تمرینات بدنی
مقاله دستگاه هموستازی
مقاله موش های صحرایی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ملکی فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: دبیدی روشن ولی اله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
برای مطالعه اثر تمرینات منظم بدنی و فعالیت های وامانده ساز در قبل و پس از آن بر کمپلکس فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (t-PA) و مهارکننده فعال کننده پلاسمینوژن بافتی نوع (PAI-1) I در خون، ۴۸ سر موش صحرایی نر ویستار ۳ ماهه به طور تصادفی به دو گروه تمرینی و کنترل و زیرگروه های مربوط شامل پایه، حاد قبل از یک دوره تمرین، استراحتی پس از ۸ هفته تمرین، حاد پس از ۸ هفته تمرین، استراحتی به دنبال ۸ هفته قرارگیری در قفس، حاد پس از ۸ هفته قرارگیری در قفس تقسیم شدند (هر گروه ۸ سر موش). برنامه های تمرین استقامتی ۸ هفته ای (هفته ای ۵ جلسه و هر جلسه با سرعت ۱۵ تا ۲۲ متر در دقیقه به مدت ۲۵ تا ۶۴ دقیقه) و فعالیت وامانده ساز (۵ دقیقه دویدن با سرعت ۲۰ متر در دقیقه، ۱۰ دقیقه دویدن با سرعت ۲۵ متر بر دقیقه و سپس با سرعت ۳۰ متر بر دقیقه تا حد واماندگی) روی نوارگردان بدون شیب اجرا شد. خون گیری با شرایط کاملا مشابه و پس از دست کم ۱۲ ساعت ناشتایی شبانه انجام شد. برای آنالیز آزمایشگاهی t-PA،PAI-1  و کمپلکس t-PA/PAI-1 از روش الایزا استفاده شد. پس از بررسی داده ها با استفاده از آزمون t مستقل و آنالیز واریانس در اندازه گیری های مکرر مشخص شد اجرای فعالیت های وامانده ساز قبل و پس از تمرینات منظم بدنی موجب تخریب فرایند فیبرینولیز می شود. به طور جالب توجهی این تخریب ناشی از فعالیت وامانده ساز در گروه تمرینی پس از ۸ هفته تمرین بدتر از گروه کنترل بود، به طوری که موجب افزایش معنی دار (P=0.04) t-PA و (P=0.000) PAI-1 و غیر معنی دار (P=0.857) t-PA/PAI-1 در گروه تمرینی در مقایسه با گروه کنترل شد. از سوی دیگر، تمرین منظم بدنی به افزایش معنی دار (P=0.001) t-PA و کاهش غیرمعنی دار (P=0.104) PAI-1 در مقایسه با گروه کنترل انجامید. بر اساس این یافته ها می توان گفت اجرای تمرینات منظم بدنی تاثیر زیادی بر خرابی ناشی از فعالیت وامانده ساز بر دستگاه هموستازی ندارد، اما تمرین منظم با شدت متوسط موجب بهبود نسبی فرایند فیبرینولیز می شود.