مقاله تاثیر تمرینات مقاومتی – ویبریشن بر سندروم متابولیک، عوامل خطرزای قلبی و قدرت عضلانی بیماران دیابتی نوع دو که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۱ در مراقبت های نوین از صفحه ۳۱۷ تا ۳۲۶ منتشر شده است.
نام: تاثیر تمرینات مقاومتی – ویبریشن بر سندروم متابولیک، عوامل خطرزای قلبی و قدرت عضلانی بیماران دیابتی نوع دو
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ورزش
مقاله دیابت شیرین غیروابسته به انسولین
مقاله دستگاه قلب عروق
مقاله ماهیچه ها
مقاله عوامل خطر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نیکزاد محمدباقر
جناب آقای / سرکار خانم: افضل پور محمداسماعیل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: شیوه زندگی کم تحرک و کاهش قدرت عضلانی، معمولا در بیماران دیابتی نوع دو، موجب توسعه سندروم متابولیک و عوارض بیماری های قلبی – عروقی می شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تاثیر یک دوره تمرینات ترکیبی مقاومتی – ویبریشن، بر عوامل متابولیک و خطرزای قلبی – عروقی و نیز قدرت عضلانی در بیماران دیابتی نوع دو انجام شد.
روش تحقیق: در این مطالعه کاربردی تعداد ۲۳ بیمار دیابتی مرد در محدوده سنی ۵۱±۸٫۹ سال، به دو گروه شاهد و تمرینات مقاومتی – ویبریشن تقسیم شدند. برنامه تمرینی، شامل دوازده هفته تمرینات ترکیبی بود که به صورت چهار جلسه در هفته (دو روز مقاومتی – دو روز ویبریشن)، بر روی هشت گروه از عضلات بزرگ بدن، در گروه تمرینی انجام شد. تمرینات مقاومتی با شدت ۶۰-۷۰% یک تکرار بیشینه و ویبریشن در فرکانس ۳۰-۳۵ هرتز انجام شدند. گروه شاهد، در هیچ یک از تمرینات شرکت نداشتند. میزان فشارخون سیستولیک و دیاستولیک، هموگلوبین گلیکوزیله، گلوکز خون، تری گلیسیرید، کلسترول تام، کلسترولHDL  و LDL و نیز قدرت عضلات ناحیه زانو و بازو، با روش های معتبر، ارزیابی گردید. برای تعیین اثر تمرینات ترکیبی، از آزمون تی وابسته در سطح معنی داری P<0.05 استفاده شد.
یافته ها: تمرین ترکیبی مقاومتی – ویبریشن، سبب کاهش معنی داری در گلوکز خون (P=0.01)، درصد هموگلوبین گلیکوزیله (P=0.01)، تری گلیسیرید (P=0.001)، کلسترول LDL (P=0.05)، فشارخون سیستولی (P=0.001) و دیاستولی (P=0.01) و افزایش معنی داری در کلسترول HDL (P=0.05) و قدرت عضلات پایین تنه (P=0.01) و بالاتنه (P=0.05) بیماران دیابتی نوع دو شد؛ در حالی که هیچ تغییر معنی داری در گروه شاهد مشاهده نشد (P>0.05)، همچنین مقایسه تفاوت بین میانگین های پیش و پس از آزمون در دو گروه تمرین – ویبریشن و شاهد، نشان داد که در تمامی متغیرهای فوق، تفاوت میانگین ها در گروه تمرین – ویبریشن معنی دار بود (P<0.05).
نتیجه گیری: دوازده هفته تمرینات مقاومتی – ویبریشن می تواند با در نظر گرفتن ملاحظات بالینی، برای بهبود عوامل خطرزای متابولیکی و قدرت عضلانی بیماران دیابتی نوع دو مطلوب باشد.