مقاله تاثیر تمرینات ذهنی، بدنی و ترکیبی بر قابلیت جهت یابی فضایی کودکان کم بینا که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۰ در فصلنامه تحقیقات در علوم زیستی ورزشی از صفحه ۷۷ تا ۸۳ منتشر شده است.
نام: تاثیر تمرینات ذهنی، بدنی و ترکیبی بر قابلیت جهت یابی فضایی کودکان کم بینا
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تمرین ذهنی
مقاله تمرین بدنی
مقاله تمرین ذهنی بدنی
مقاله جهت یابی فضایی
مقاله کودکان کم بینا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قایینی سعید
جناب آقای / سرکار خانم: احمدی براتی اکرم
جناب آقای / سرکار خانم: احمدی براتی سعید

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
هدف این پژوهش نیمه تجربی، مقایسه تاثیر تمرینات ذهنی، بدنی و ترکیبی بر قابلیت جهت یابی فضایی کودکان کم بینا بوده است. آزمودنی های تحقیق، ۳۰ دانش آموز دختر مدارس استثنائی و همگانی با تیزی دید بین ۰٫۰۵ الی ۰٫۴ دیوپتر در دامنه سنی ۹ الی ۱۲ سال بودند که پس از همگن شدن از لحاظ نتایج آزمون های قابلیت جهت یابی فضایی، در سه گروه ۱۰ نفره تمرین ذهنی، بدنی و ترکیبی مورد مطالعه قرار گرفتند. مدت کار تجربی هشت هفته، هر هفته دو جلسه و هر جلسه ۴۵ دقیقه فعالیت تمرینی بود. برای اندازه گیری قابلیت جهت یابی فضائی آزمودنی ها، از آزمون های پرتاب توپ به هدف و تعداد دریبل توپ در مدت ۱۵ ثانیه استفاده شد. عملیات آماری با استفاده از آزمون t همبسته، تحلیل واریانس یک سویه و آزمون تعقیبی LSD انجام شد (P<0.05). یافته های آماری نشان دادند که در آزمون پرتاب توپ، هر سه روش تمرینی موجب پیشرفت معنادار قابلیت جهت یابی فضایی کودکان شد اما تفاوت مشاهده شده در بین گروه ها از لحاظ آماری معنادار نبود. در آزمون دریبل توپ، تنها روش تمرین ترکیبی موجب توسعه قابلیت جهت یابی فضایی شد. به علاوه، مقایسه های بین گروهی بر برتری معنادار این روش نسبت به روش تمرین ذهنی و بدنی دلالت داشتند. از یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که در فعالیت های بدنی پیچیده تر، برای رشد قابلیت جهت یابی کودکان کم بینا بهتر است از ترکیب تمرین ذهنی با تمرین بدنی استفاده شود.