مقاله تاثیر تحریک الکتریکی و تمرینات ایستا بر درمان کندرومالاسی استخوان کشکک زانو که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در فصلنامه تحقیقات در علوم زیستی ورزشی از صفحه ۷ تا ۱۸ منتشر شده است.
نام: تاثیر تحریک الکتریکی و تمرینات ایستا بر درمان کندرومالاسی استخوان کشکک زانو
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله انقباض ایستا
مقاله تحریک الکتریکی
مقاله کندرومالاسی استخوان کشکک زانو

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: غنی سیدمحسن
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهیم خسرو
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهیمی اسماعیل
جناب آقای / سرکار خانم: امیرتاش علی محمد
جناب آقای / سرکار خانم: ملک فتانه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
عارضه کندرومالاسی استخوان کشکک زانو یکی از شایع ترین بیماری های مفصلی است که تعداد زیادی از افراد جامعه در سنین مختلف در نوجوانی تا کهنسالی بدان مبتلا می شوند. علت اصلی این عارضه، ضعف عضلات بازکننده زانو علی الخصوص عضله پهن داخلی مایل است. با توجه به اینکه برای درمان این عارضه اغلب از روش انقباض ایستا استفاده می شود و به ندرت از روش تحریک الکتریکی، ما در این تحقیق بر آن شدیم که اثر این دو روش درمانی را با هم مقایسه کنیم.
مواد و روش: آزمودنی ها ۲۱ نفر از دانشجویان پسر رشته تربیت بدنی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرکز با میانگین سنی ۲۵ سال که مبتلا به این عارضه بودند، انتخاب شدند و آنها را به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. ۱۰ نفر برای درمان از طریق تحریک الکتریکی و ۱۱ نفر از طریق انقباض ایستا، به مدت ۳ هفته و در هر هفته ۴ جلسه، روند درمان ادامه داشت. شاخص های بهبودی: شامل، قدرت عضله چهارسر رانی که از طریق اندازه گیری در پیش آزمون و پس آزمون (در پایان هفته های اول، دوم و سوم)، و شاخص درد از طریق مقادیر مقیاس تالاگ در پیش آزمون و پایان هفته سوم (پس آزمون) اندازه گیری و مقایسه شدند. آزمون های تی استیودنت و تحلیل واریانس جهت تجزیه و تحلیل نتایج استفاده شد.
یافته ها: مقایسه میانگین شاخص درد در پیش آزمون و پس آزمون حاکی از کاهش آن در هر دو گروه بود. مقایسه تفاوت میانگین های قدرت پای چپ در گروه تحریک الکتریکی در هفته اول و دوم، اول و سوم همچنین در پای راست هفته سوم و پیش آزمون معنی دار بود (p<%5). مقایسه تفاوت میانگین های محیط ران چپ ۲۰ سانتی متر بالای زانو در هفته اول و سوم و ران راست در هفته دوم و سوم معنی دار بود (p<%5). مقایسه تفاوت میانگین های محیط ران در ۱۰ سانتی متر بالا زانوی راست در پیش آزمون و هفته سوم، هفته اول و سوم، هفته دوم و سوم در گروه تحریک الکتریکی، هفته دوم و سوم در گروه ایستا معنی دار بود (p<%5).
بحث و نتیجه گیری: طول دوره تمرینی در این تحقیق سه هفته بود که این مدت با حداقل دوره کاهش التهاب که علت اصلی درد است مطابقت دارد. ولی به نظر می رسد این مدت برای افزایش قدرت و محیط ران با توجه به نبودن مقاومت در مقابل حرکت و آمادگی آزمودنی ها کافی نبوده است. اغلب تحقیقات نیز تاثیر مثبت هر دو روش درمانی به ویژه تحریک الکتریکی را تایید کرده اند.