مقاله تاثیر برنامه آموزشی مبتنی بر الگوی توانمندسازی بر ارتقا رفتارهای خود مراقبتی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ شهر اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اردیبهشت ۱۳۹۲ در علوم پزشکی رازی (مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران) از صفحه ۱۸ تا ۳۱ منتشر شده است.
نام: تاثیر برنامه آموزشی مبتنی بر الگوی توانمندسازی بر ارتقا رفتارهای خود مراقبتی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ شهر اصفهان
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله برنامه آموزشی
مقاله الگوی توانمندسازی
مقاله خودمراقبتی
مقاله دیابت نوع ۲

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شجاعی زاده داوود
جناب آقای / سرکار خانم: طل آذر
جناب آقای / سرکار خانم: شریفی راد غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: الحانی فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: توانمندسازی بیمار به عنوان یک برنامه موثر در راستای آموزش خود مراقبتی و تغییر رفتار در مراقبت دیابت محسوب می گردد. این مطالعه به بررسی ارزشیابی الگوی توانمندسازی بر ارتقا رفتارهای خود مراقبتی در بیماران دیابتی نوع ۲ شهر اصفهان می پردازد.
روش کار: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی شاهد دار بود که ۱۴۰ بیمار در دو گروه مداخله و مقایسه پس از انجام پیش آزمون با انجام تخصیص تصادفی وارد شدند. در مرحله پیش آزمون، کلیه اطلاعات دموگرافیک و مرتبط با سلامت و بیماری از بیماران اخذ گردید. سپس افراد گروه مداخله، در پنج گروه چهارده نفری تقسیم شده و در برنامه توانمندسازی با استفاده از استراتژی حل مساله گروهی و حمایت همسالان که بر اساس سازه های مدل طراحی شده بود، شرکت نمودند. افراد گروه مقایسه آموزش رایج مرکز را طبق روال قبل ادامه دادند و به صورت جداگانه بدون تماس با گروه مداخله به تکمیل پرسش نامه ها اقدام نمودند. اهداف توانمندسازی در این مطالعه با مفهوم خودمراقبتی مورد بررسی قرار گرفت. در پیگیری بلافاصله و سه ماه بعد ابزار خودمراقبتی دیابت بررسی گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار آماری SPSS نسخه ۱۱٫۵ و آزمون های آماری توصیفی و استنباطی استفاده شد.
یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای دموگرافیک با یکدیگر تفاوت معناداری نداشتند (۰٫۰۵<p). مقیاس خودمراقبتی کلی در گروه مداخله معنی دار بود، اما در گروه مقایسه و بین دو گروه اختلاف معنی دار آماری وجود نداشت (۰٫۰۵<p). در مورد خرده مقیاس های خودمراقبتی دیابت، رعایت تغذیه در گروه مداخله و بین دو گروه در پس آزمون دوم (پیگیری سه ماهه) ارتباط معنیداری داشت (۰٫۰۳=p)، فعالیت بدنی در دو گروه معنی دار بود (۰٫۰۰۱<p) و بین دو گروه بین دو گروه این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود. خرده مقیاس های خودپایشی، رعایت رژیم دارویی و مراقبت از پا در گروه مداخله تفاوت معنی داری داشتند (۰٫۰۰۱<p)، اما در بین دو گروه این تفاوت معنی دار نبود (۰٫۰۵<p). خرده مقیاس استعمال دخانیات در گروه مداخله تفاوت معنی داری داشت (۰٫۰۳=p) و تنها در پس آزمون دوم بین دو گروه اختلاف معنی دار آماری مشاهده گردید.
نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که آموزش مبتنی بر الگوی توانمندسازی در گروه مداخله با استراتژی های حل مساله گروهی و گروه همسالان دارای اثر بخشی در مقایسه با آموزش های رایج دیابت در برخی از خرده مقیاس ها می باشد.