مقاله تاثیر الگوی توانمندسازی خانواده محور بر میزان همکاری خانواده در تبعیت رژیم درمانی بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۳ در مراقبت های نوین از صفحه ۱۹ تا ۲۷ منتشر شده است.
نام: تاثیر الگوی توانمندسازی خانواده محور بر میزان همکاری خانواده در تبعیت رژیم درمانی بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونر
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله بای پس عروق کرونر
مقاله تبعیت
مقاله توانمندسازی خانواده محور
مقاله رژیم درمانی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ثنایی ندا
جناب آقای / سرکار خانم: نجاتی ثریا
جناب آقای / سرکار خانم: ذوالفقاری میترا
جناب آقای / سرکار خانم: الحانی فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: کاظم نژاد انوشیروان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: جراحی بای پس عروق کرونر به عنوان یکی از روشهای درمانی شایع در بیماران قلبی تاثیرات قابل ملاحظه ای در عملکرد خانواده ایجاد می کند. لذا بهبود و ارتقای میزان همکاری خانواده در تبعیت از رژیم درمانی بیماران بسیار اهمیت دارد. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر الگوی توانمندسازی خانواده محور بر میزان همکاری خانواده در تبعیت رژیم درمانی بیماران تحت جراحی عروق کرونر انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی ۱۰۲ بیمار و ۱۰۲ عضو خانواده بستری در بخش جراحی قلب بیمارستان امام خمینی (ره) به مدت هفت ماه انجام شد. بیماران و اعضای خانواده واجد شرایط به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. برای گروه مداخله الگوی توانمندسازی خانواده محور با چهار گام (ارتقای دانش، خودکارآمدی، عزت نفس و ارزشیابی) از طریق آموزش انفرادی، بحث گروهی، نمایش و مشارکت عملی و در طی هفت جلسه اجرا شد و گروه کنترل تنها مراقبت های رایج بخش را دریافت کردند. در ادامه همکاری خانواده در تبعیت رژیم درمانی بیماران قبل و بعد از مداخله بررسی گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار PASW و آزمونهای آماری Independent T Test، Paired T Test و Chi-square تجزیه و تحلیل شدند.
یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای جمعیت شناختی و میانگین نمرات همکاری خانواده در تبعیت از رژیم درمانی در سه محور رژیم غذایی، فعالیت فیزیکی و رژیم دارویی قبل از مداخله همسان بودند. میانگین نمرات در سه محور فوق بعد از مداخله در بیماران گروه مداخله نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری بیشتر بود (p<0.001). همچنین در بیماران گروه مداخله میانگین نمرات همکاری خانواده در تبعیت از رژیم درمانی در سه محور مذکور بعد از مداخله نسبت به قبل از آن به طور معنی داری افزایش داشت (p<0.001).
نتیجه گیری: با توجه به یافته های این مطالعه به نظر می رسد، الگوی توانمندسازی خانواده محور برای بیماران تحت جراحی امکان پذیر بوده و با افزایش همکاری خانواده در تبعیت از رژیم درمانی بیمار همراه است.