مقاله تاثیر استفاده از روبات انسان نما در بهبود تماس چشمی کودکان با اختلال درخودماندگی (اوتیسم) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۱ در تحقیقات علوم رفتاری از صفحه ۱۶۸ تا ۱۷۸ منتشر شده است.
نام: تاثیر استفاده از روبات انسان نما در بهبود تماس چشمی کودکان با اختلال درخودماندگی (اوتیسم)
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله درخودماندگی (اوتیسم)
مقاله روبات انسان نما
مقاله تماس چشمی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دقیقی خداشهری آمنه
جناب آقای / سرکار خانم: پوشنه کامبیز
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری امیرهمایون

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: مطالعه حاضر به بررسی تاثیر استفاده از روبات انسان نما در بهبود تماس چشمی کودکان درخودمانده پرداخته است.
مواد و روش ها: روش پژوهش آزمایشی، از نوع مطالعه مورد منفرد با طرح چند خط پایه بود که در سال ۱۳۸۹ در شهر تهران بر روی ۵ کودک درخودمانده (۲ دختر و ۳ پسر) با دامنه سنی ۷ تا ۹ سال طی نمونه گیری در دسترس بررسی شدند. در این مطالعه از مقیاس درجه بندی درخودماندگی گارز (Gilliam autism rating scales یا GARS) جهت همتاسازی درجه اختلال و یک عروسک روباتی انسان نمای کنترل از راه دور و نیمه خودکار که مطابق با اهداف تحقیق ساخته شد، استفاده و برنامه مختصری به منظور ایجاد شرایط یکسان در جلسات طراحی و متن آن طی ۳ جلسه آزمایشی – مقدماتی روی یک کودک درخودمانده تثبیت شد. کودکان طی این تحقیق برای ۱۵ جلسه، ۲ جلسه در هفته و هر جلسه ۳۰ دقیقه، ۱۵ دقیقه تماس انسان – روبات و ۱۵ دقیقه تماس انسان – انسان حضور یافتند. همه جلسات با ۲ دوربین ضبط و با مشاهدات مستقلی زمان برقراری تماس چشمی انسان – انسان از هر جلسه استخراج و نمودار آنها رسم و سپس با روش مشاهده نمودارهای ترسیمی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: نمودارهای تماس چشمی طی جلسات، سیر صعودی داشته اند که این موضوع می تواند به سبب تاثیر متغیر مستقل بوده است.
نتیجه گیری: روبات ها می توانند شریک درمانی خوبی برای کودکان درخودمانده باشند. اگر چه باید اذعان داشت، بنابر شدت مشکل گاهی برخی از این کودکان نیاز به درمان های گسترده ای حتی برای سال ها دارند تا رفتارشان بهبود یابد و تعاملی سهل در جامعه داشته باشند.