مقاله تاثیر آرایش تمرین انتقالی بر تداخل زمینه ای در یادگیری مهارت های بدمینتون (سرویس بلند، تاس دفاعی، بک هند تاس) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در رشد و یادگیری حرکتی-ورزشی (حرکت) از صفحه ۵ تا ۲۱ منتشر شده است.
نام: تاثیر آرایش تمرین انتقالی بر تداخل زمینه ای در یادگیری مهارت های بدمینتون (سرویس بلند، تاس دفاعی، بک هند تاس)
این مقاله دارای ۱۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تداخل زمینه ای
مقاله آرایش تمرین انتقالی
مقاله تمرین مسدود
مقاله تمرین تصادفی
مقاله سرویس بلند (فورهند)
مقاله ضربه فورهند بالای سر (تاس دفاعی)
مقاله ضربه بک هند بالای سر (بک هند تاس)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قاسم کریمی شیلر
جناب آقای / سرکار خانم: محمدزاده جهتلو حسن
جناب آقای / سرکار خانم: حسینی فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تداخل زمینه ای به عنوان تداخل در عملکرد و یادگیری تعریف می شود که از تمرین کردن یک تکلیف در یک زمینه از دیگر تکالیف بوجود می آید. تمرین انتقالی نوعی از آرایش تمرین است که با بسته های تمرینی بزرگ مسدود شروع شده و کم کم با کوچکتر شدن بسته های تمرینی به تمرین تصادفی تبدیل شده و با تمرین کاملا تصادفی پایان می یابد. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر “آرایش تمرین انتقالی” بر تداخل زمینه ای در یادگیری مهارت های سه گانه بدمینتون بود. روش پژوهش حاضر بصورت نیمه تجربی و از یک طرح شامل سه گروه تجربی استفاده شد. آزمودنی ها ۳۰ دانشجوی دختر رشته تربیت بدنی دانشگاه ارومیه (سن ۱٫۳±۱۹) که بصورت داوطلبانه در طرح شرکت کردند. آزمودنی ها سه مهارت بدمینتون: سرویس بلند (فورهند)، ضربه فورهند بالای سر (تاس دفاعی) و ضربه بک هند بالای سر (بک هند تاس) را طی ده جلسه تمرین کردند. هر فرد، در هر جلسه ۱۵ تلاش از هر مهارت و جمعا ۴۵ کوشش را تمرین کرد. گروه مسدود تمام کوشش ها را به صورت مسدود تمرین کردند. گروه تصادفی به صورت تصادفی از هر سه مهارت به شکلی که در یک ردیف دو مهارت مشابه، پشت سر هم تکرار نشود، تمرین کردند. گروه آرایش تمرین انتقالی در سه جلسه اول بصورت مسدود، سه جلسه دوم بسته های ۵ تایی تصادفی و سه جلسه سوم بسته های ۳ تایی تصادفی و یک جلسه آخر را به صورت کاملا تصادفی تمرین کردند. عملکرد گروهها در هر جلسه ثبت شد. در پایان، آزمون های ملاک شامل یادداری آنی و به فاصله ۴۸ ساعت بی تمرینی یادداری تاخیری انجام شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر، تحلیل شدند. نتایج نشان داد در دوره اکتساب تفاوت بین گروه ها معنی دار نبود (P=0.48)، اما کنش متقابل (جلسات تمرینی×گروه ها) معنی دار بود (P=0.001). در آزمون یادداری آنی، فقط تفاوت بین گروه های مسدود و تصادفی با برتری مسدود، معنی دار بود (P=0.005). در آزمون یادداری تاخیری هر دو گروه تصادفی و انتقالی به طور معنی داری عملکرد بهتری نسبت به گروه مسدود داشتند (P=0.001). گروه انتقالی عملکرد بهتری نسبت به گروه تصادفی داشت و این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (P=0.043).