سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی معماری، عمران و توسعه کالبدی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مرتضی نامدار – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد بین الملل آیت الله آملی
فاطمه ابراهیم زاده – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بین الملل آیت الله آملی

چکیده:

در دوره قاجار معماری به تبع نوگرایی چهره ای برونی می یابد و خیابان در مفهوم جدید خویش لبه های خودرا برای جای دهی عناصر خدماتی بر می گزیند. این معماری که در تعامل با خیابان و با داشتن توجه به نمای روبه خیابان شکل گرفته است. به تقلید از معماری اروپا و با استقرار عناصر در لبه های خیابان های جدیدالاحداث،نماهایی شکل گرفتند که علی رغم غیربومی و نوظهور بودن، تقارن و هارمونی مناسبی داشتند و همین امر نوعیوحدت و یکپارچگی به نمای خیابان می بخشید. بدنه میدان توپخانه و خیابان های لاله زار و باب همایون نمونههای مناسبی در این زمینه هستند. این نوشتار، از طریق روش توصیفی و تحلیل محتوایی مرور متون و استفادهاز اسناد تصویری، به این تنیجه رسیده است که با استقرار عناصر در لبه های خیابان های جدیدالاحداث،نماهایی شکل گرفتند که علی رغم غیربومی و نوظهور بودن تقارن و هارمونی مناسبی داشتند و همین امر نوعیوحدت و یکپارچگی به نمای خیابان بخشیده است.