سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

راضیه صفرعلیزاده – دانشجوی ارشد میوهکاری دانشگاه تبریز
حسن مهدویکیا – دانشجوی دکتری سبزیکاری دانشگاه تبریز
ناصر مهنا – استادیار گروه علوم باغبانی دانشگاه تبریز
فریبرز زارع نهندی – استادیار گروه علوم باغبانی دانشگاه تبریز

چکیده:

اهمیت پایه های یک دست وهمگن و ایجاد باغات متراکم، استفاده از روشهای تکثیر رویشی و از بین آنها ازدیاد درون شیشه ای را که اقتصادی ترین و سالم ترین روش تکثیر رویشی است، ملزم می سازد. باززایی شاخه یک مرحله بحرانی برای انتقال ژن توسط اگروباکتریوم می باشد و در بسیاری ازسیستم ها عدم کارایی باززایی، فاکتور محدود کننده توسعه تکنولوژی انتقال ژن در محصولات چند ساله می باشد. سیب از جمله محصولات مهم در ایران و جهان است و همین موضوع زمینه ای برای انجام تحقیقات وسیع جهت دستیابی به حداکثر عملکرد و کیفیت این میوه گردیده است. سیب گمی آلماسی یکی از درختان پاکوتاه بومی منطقه آذربایجان است، ویژگی های این پایه بالقوه سیب، محققین متعددی را برای تحقیق روی آن ترغیب نموده است. برای ایجاد امکان دستکاری ژنتیکی این پایه وجود یک پروتوکول کارآمد باززایی ضروری و اجتناب ناپذیر است. لذا در این تحقیق، اثر دو نوع سیتوکینین CPPU و BAP در ترکیب با اکسین بر میزان باززایی شاخساره از نمونه های برگی یک ماهه درون شیشه ای یک ژنوتیپ گمی آلماسی مورد بررسی قرار گرفت. درصد تشکیل شاخه نابجا در تیمار انجام گرفته با BAP 21% و در تیمار ۴۴%CPPU بود.