سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سومین سمینار بین المللی دانه های روغنی و روغنهای خوراکی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

زین العابدین جویبان – دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت و عضو باشگاه پژوهشگران جوان
سیدغلامرضا موسوی – عضو هیئت علمی و استادیار دانشگاه آزاد بیرجند
محمدجواد ثقه الاسلامی – عضو هیئت علمی و استادیار دانشگاه آزاد بیرجند
سیدحمیدرضا رمضانی – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان جنوبی

چکیده:

به منظور بررسی اثر سطوح مختلف آبیاری، نیتروژن و سوپرجاذب بر عملکرد، و صفات کیفی توده محلی کنجد آزمایشی در سال ۱۳۸۸ در یکی از مزارع منطقه خوسف، با استفاده از طرح کرت های دوبار خرد شده در قالب بلوک های کامل تصادفی به اجرا درآمد. تیمارها شامل دور ۱۲ و ۱۸ روز) به عنوان فاکتور اصلی، کود ، آبیاری در سه سطح( ۶ نیتروژن در سه سطح(صفر، ۱۰۰ و ۲۰۰ کیلوگرم در هکتار) به عنوان فاکتور فرعی و سوپرجاذب در دو سطح(صفر و ۲۰۰ کیلوگرم در هکتار) در فاکتور فرعی- فرعی بودند. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر دور آبیاری بر صفاتی مانند عملکرد دانه، درصد روغن و پروتئین، عملکرد روغن و پروتئین معنی دار بود به طوری که بیشترین عملکرد دانه، روغن و پروتئین در دور آبیاری ۶ روز بدست آمد. اثر نیتروژن بر عملکرد دانه، روغن و پروتئین معنی دار بود ولی بر صفاتی مانند درصد روغن و پروتئین معنی دار نبود. اثر سوپرجاذب بر درصد پروتئین دانه معنی دار بود ولی در سایر صفات مورد مطالعه تفاوت معنی داری مشاهده نگردید. اثر متقابل آبیاری و نیتروژن بر تمامی صفات بجز درصد پروتئین معنی دار بود. صفاتی نظیر درصد و عملکرد روغن تحت تأثیر اثرات متقابل آبیاری و سوپرجاذب قرار گرفت. هیچ یک از صفات مورد مطالعه تحت تأثیر اثرات متقابل نیتروژن و سوپرجاذب و نیز همچنین آبیاری، نیتروژن و سوپرجاذب قرار نگرفتند. نتایج بدست آمده نشان داد که برای دستیابی به حداکثر عملکرد دانه و پروتئین کنجد در منطقه خوسف دور آبیاری ۶ روز به همراه ۲۰۰ کیلوگرم نیتروژن در هکتار و نیز مصرف ۲۰۰ کیلوگرم در هکتار سوپرجاذب مناسب می باشد