سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

بیژن کاوسی – استادیار پژوهش مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی کهگیلویه و بویراحم
سعید عشقی – استادیار بخش علوم باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
عنایت اله تفضلی – استاد بخش علوم باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
مجید راحمی – استاد بخش علوم باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز

چکیده:

این پژوهش به منظور بررسی نقش جیبرلیک اسید بر میزان بروز مرگ جوانه انگور عسکری، در یکی از تاکستان های آبی منطقه ی سی سخت (شهرستان دنا) با سن ۱۸ سال و سیستم تربیت پاچراغی و فاصله ی کاشت ۲/۵×۳ متر، اجرا گردید. آزمایش به صورت فاکتوریل که فاکتور اول شامل تیمار حذف میوه در ۲ سطح (میوه دار و بی میوه) و فاکتور دوم شامل زمان نمونه برداری در ۱۰ سطح ( ۴۰ روز تا ۱۳۰ روز بعد از شکفتن جوانه) در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در ۳ تکرار اجرا گردید. همچنین از درختان میوه دار و بی میوه، مواد گیاهی (جوانه) از ۴۰ تا ۱۳۰ روز بعد از شکفتن جوانه ها هر ۱۰ روز یکبار، جمع آوری و جهت اندازه گیری هورمون جیبرلین به آزمایشگاه انتقال داده شد. نتایج نشان داد که میزان هورمون جیبرلین در بوته ی بی میوه نسبت به بوته های میوه دار انگور عسکری، بیش تر بود. در هر دو تیمار میوه دار و بی میوه، یک روند افزایشی و کاهشی در میزان هورمون جیبرلین در جوانه مشاهده گردید، به طوری که از ۴۰ تا ۷۰ روز پس از شکفتن جوانه، میزان هورمون جیبرلین در بوته بی میوه بیش تر افزایش داشت. همچنین در ادامه این روند، از ۶۰ تا ۱۲۰ روز پس از شکفتن جوانه، مقدار جیبرلین در تیمار بی میوه نسبت به تیمار میوه دار بیش تر بود. یک رابطه ی مستقیم بین افزایش هورمون جیبرلین ها و بروز مرگ جوانه ی اولیه در انگور عسکری وجود داشت. می توان نتیجه گیری کرد که در شاخه بوته های بی میوه به دلیل داشتن جیبرلین بیشتر، درصد مرگ جوانه اولیه نسبت بوته های میوه دار بیشتر بود.