سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای اکوسیستم های آبی داخلی ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سیده مریم امامی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر
عبدالرحیم پذیرا – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر
سیدمرتضی امامی – کارشناس مهندسی شیلات
سارا امیری – کارشناس مهندسی شیلات

چکیده:

شکایت عمده و اصلی بر علیه صیادان میگو این است که وسیله صید آنه ا کف را بر هم می زند، گیاهان آ بی را که می توانند بعنوان غذا مورد مصرف قرار گیرند و محل زندگی ماهیان را از بین می برد. بر طبق آخرین تخمینهای FAO, Un3/7 میلیون تن از صید ضمنی سالانه توسط ماهیگیران در دنیا دور ریخته می شوند . صید ضمنی فقط بر روی اکوسیستم دریایی تأ ثیرگذار نیست، بلکه برای بسیاری از افراد که امرار معاش آنها وابسته به اینگونه ماهیان است نیز مخرب است. ترال صید به تنهایی مسئول حدود صید ضمنی دور ریز در دنیا می باشد که مسبب از بین روفتن تولید کمتر از ۲% غذای دریایی جهان است . در مناطق گرمسیر، بیش از ۲۰ کیلوگرم از ارگانیسمهای دریایی نامطلوب می توانند صید شوند و معمولاً دور ریخته می شوند تا فقط ۱ کیلو گرم میگو تهیه شود.۱۵۰/۰۰۰ لاک پشت دریایی بوسیله ترالهای میگو سالانه کشته می شوند . ترالها همچنین خطر مشخصی برای اسبهای دریایی بحساب می آیند . جمعیت بسیاری از گونه های صید ضمنی در مناطقی که ترال کشی می شوند، بسرعت کاهش می یابند که شامل گونه های صنعتی و تزئینی می باشند که اجتماعات صیادی را از قرنها حمایت می کردند