سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

مریم جلای نژاد –
فاطمه زارع –

چکیده:

بینامتنی یکی از گرایشهای نقد جدید است که به ارتباط و تعامل بین متون می پردازد . این نظریه که در اواخر دهه شصت مطرح شد ، زاییده افکار و نظرات گوناگونی است که زبان شناسان ، ساختار گرایان و صورت گرایان و … ارائه کردند. بینامتنی قران کریم در هر نوع متنی با اشکال مختلف دیده می شود .نشانه های بینامتنی را می توان بکارگیری مفردات، استعمال آیات و مضامین قرآنی و ….عنوان کرد که هر کدام نقش و اهمیت مخصو ص به خود را دارد . ادبیات فارسی همواره از سرچشمه های فیاض و زلال سخن حق ( قرآن کریم) طراوت و جاودانگی گرفته است وبی تردید سبزی شعر حافظ از باران معرفت یابی او از قرآن مجید است . استعمال آیات و مضامین قرآنی در دیوان حافظ بطور ملموس به چشم میخورد. بینامتنی اشعار حافظ شیرازی با قرآن کریم با کمترین تغییر در الفاظ و معانی و غالبا آشکارا و آگاهانه صورت گرفته است . لذا بینامتنی اشعار حافظ با قرآن کریم آنقدر واضح و روشن است که انکارکردنی نیست.