سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

خدیجه غلامپور – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایران
جلال محمودی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نور
کریم احمدی – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایران
مرتضی براتی – پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایران

چکیده:

رشد روز افزون جمعیت در جهان موجب افزایش بی رویه سطح تقاضا برای تولیدات دامی و گیاهی شده است. چراگاه بزرگترین شکل بهره برداری در حداقل ۴/۱ از سطح کره زمین و بیش از ۸۰% از سرزمین ایران است. به منظور بررسی اثرات چرای مفرط در تخریب مراتع مطالعه ای در مراتع پلنگ آباد، حسین آباد و جعفرآباد از منطقه اشتهارد کرج انجام شد. در این تحقیق ابتدا بازدید میدانی صورت گرفت، سپس از ابزار مشاهده، مصاحبه و پرسشنامه با بهره برداران (مرتعداران) جهت گردآوری داده ها استفاده شد. تاثیر عوامل مختلف تخریب مراتع بویژه چرای مفرط بر روی متغیر وابسته که بیابانی شدن مراتع اشتهارد بود، با نرم افزار SPSS مورد آزمون قرار گرفت. نتایج آزمون استنباطی نشان داد که هرچه تعداد دام بیشتر، تخریب مرتع نیز بیشتر می شود. همچنین مدت زمان استفاده مراتع با تخریب رابطه معناداری داشت، یعنی هرچه مدت زمان استفاده از مرتع طولانی تر باشد تخریب نیز به همان میزان افزایش می یابد. همچنین تعداد دام مجاز در همه مراتع نسبت به مساحت شان بیش از حد مجاز گزارش شد که در صورت عدم اقدام اساسی در آینده ای نه چندان دور شاهد بیابان زایی و تبدیل این مراتع به بیابان خواهیم بود.