مقاله بیماری های پری اپیکال و گسترش عفونت های دندانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در مرداد ۱۳۹۳ در مجله دانشکده دندان پزشکی اصفهان از صفحه ۲۷۶ تا ۲۹۹ منتشر شده است.
نام: بیماری های پری اپیکال و گسترش عفونت های دندانی
این مقاله دارای ۲۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آبسه پری اپیکال
مقاله استئومیلیت
مقاله پریودنتیت پری اپیکال
مقاله کیست های رادیکولار
مقاله گرانولوم پری اپیکال
مقاله سلولیت
مقاله سینوزیت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دیهیمی پرویز
جناب آقای / سرکار خانم: خالصی سعیده
جناب آقای / سرکار خانم: ناظمی بهبهانی لاله
جناب آقای / سرکار خانم: عارفیان محمودرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: بیماری های پری اپیکال دندانی، نتیجه نهایی پولپیت های درمان نشده یا نقصان درمان های ریشه هستند که به طور کلی همه آن ها را ضایعات پری اپیکال می نامند. پولپیت های دندانی نیز نتیجه نهایی پوسیدگی های دندانی پیشرفته یا تروماهای شدید دندانی که پالپ را درگیر نموده اند، می باشند. گسترش عفونت های دندانی به بافت های مجاور دهان و حتی از طریق خون و لنف به ساختمان های دورتر می تواند با خطرات جدی تر همراه شود. بنابراین شناسایی، تشخیص و درمان زود هنگام و صحیح ضایعات پری اپیکال جهت اجتناب از خطرات بالقوه آنها الزامی است. در مطالعه حاضر، با توجه به اهمیت و شیوع بالای ضایعات پری اپیکال، به بررسی این ضایعات و گسترش عفونت های دندانی پرداخته شده است.
شرح مقاله: در این مطالعه، مقالات موجود در مورد نمای کلینیکی، رادیوگرافی، هیستوپاتولوژی و درمان ضایعات پری اپیکال و هم چنین در مورد عفونت های گسترش یافته دندانی با جستجو در PubMed، EBSCO، ISC، Google Scholar در فاصله زمانی سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ مورد بررسی قرار گرفت.
نتیجه گیری: پریودنتیت پری اپیکال از شایع ترین بیماری های با منشا دندانی است که نوع مزمن آن یا گرانولوم پری اپیکال، شایع تر از نوع حاد یا آبسه پری اپیکال می باشد. کیست رادیکولار نیز از عواقب گرانولوم پری اپیکال بوده که شایع ترین کیست ادنتوژنیک می باشد. ضایعات التهابی با منشا دندانی قادر به گسترش به مغز استخوان و ایجاد استئومیلیت هستند. هم چنین این ضایعات در صورت عدم کنترل به موقع سبب بیماری های حاد و وخیم از جمله آبسه بافت نرم و سلولیت می شوند.
تشخیص به موقع ضایعات پری اپیکال منجر به کنترل راحت تر، درمان موفق تر و پیش آگهی بهتر می گردد.