سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: ششمین همایش ملی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

لیلا سپهوند – کارشناس ارشد برنامه‌ریزی و مدیریت محیط‌زیست، دانشگاه تهران
رضا سپهوند – دکترا مدیریت، استادیار دانشگاه لرستان

چکیده:

افزایش به‌کارگیری مدیریت دانش و مدیریت محیط‌زیست روندی جهانی پیدا کرده است و صنایع به تدریج شروع به تمرکز خیلی بیشتری روی این مفاهیم می‌کنند. هدف از این پژوهش پاسخ به این سوال است که چگونه می‌توان مدیریت دانش و مدیریت محیط‌زیست را ترکیب کرد. مدیریت دانش محیط‌زیستی از مجموع نقاط قوت مدیریت محیط‌زیستی و مدیریت دانش تشکیل می‌شود و در آینده نزدیک به ابزاری متداول برای کسب و کار تبدیل خواهد شد. مدیریت دانش محیط‌زیستی مسائل محیط‌زیستی را با فعالیتهای روزمره سازمانی با هدف کاهش آلودگی محیط‌زیستی و افزایش مسئولیت و نگرانی شرکت‌ها در خصوص محیط‌زیست طبیعی تلفیق می‌کند. تاتسوکی و ماساهیسا(۲۰۰۶) اظهار داشتند که مدیریت دانش می‌تواند به نحو کارآمدی مسائل محیط‌زیستی را حل نماید. آنها دریافتند که داده‌ها و اطلاعات جمع‌آوری شده از پروژه‌های محیط‌زیستی را می‌توان برای سیستم مدیریت دانش مرتب و سازماندهی کرد و از آنها برای حل مشکلات محیط‌زیستی استفاده کرد. مدیریت دانش محیط‌زیستی، دانش ضمنی را از تجربیات کارکنان و دانش صریح را از وظایف محیط‌زیستی در جهت بهترکردن کارایی تیم کاری و حل مشکلات محیط‌زیستی تلفیق می‌کند. این کار نه تنها انتشار مواد آلاینده را از فرآیندهای تولید کاهش می‌دهد بلکه موجب افزایش پیشگیری و ممانعت از آلودگی محیط‌زیستی می‌گردد.