سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پانزدهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

رامین قربانزاده – دانشجوی کارشناسی ارشد آبشناسی ، دانشگاه تربیت معلم تهران
محسن رضائی – عضو هیئت علمی و مدیر گروه زمین شناسی- دانشکده علوم- دانشگاه تربیت معلم
علیرضا جعفرراد – کارشناس مدیریت ژئوماتیکس سازمان زمین شناسی
حسن دانشیان – کارشناس ارشد مطالعات پایه منابع آب ، سازمان آب و برق خوزستان

چکیده:

پایش کیفی آب های زیرزمینی یک گام ضروری در تشریح سیستم آب های زیرزمینی است و یک شبکه پایش می تواند اطلاعات کمی و کیفی لازم برای انجام تحقیق درباره کیفیت و کمیت محیطی فراهم بیاورد. یک سیستم صحیح طراحی شده نماینده ایی از کیفیت ناحیه مورد پایش خواهد بود و انتخاب تعداد بهینه ناحیه پایش و توزیع مکانی بین آن ها یک نیاز آب شناس خواهد بود . از یک طرف توزیع نامناسب محل های پایش یا تعداد ناکافی آن دید مناسبی از کیفیت محیط را فراهم نخواهد کرد و از طرف دیگر چنانچه محل های نمونه برداری خیلی زیاد باشند اطلاعات بدست آمده زاید بوده و شبکه پایش پر هزینه و ناکارا خواهد بود . در این تحقیق تلاش گردیده است تا شبکه چاههای پایش کیفی آب در دشت دزفول- اندیمشک بهینه گردد. در حال حاضر در این دشت از ۱۰۶ حلقه چاه برای بررسی تغییرات کیفی آب استفاده میگردد. به منظور بهینه سازی این شبکه کیفی از رو شهای زمین آمار استفاده گردیده است. نتایج نشان میدهد که تعداد چاههای انتخابی میتواند بسیار کمتر از شبکه کنونی باشد. به نحوی که با کاهش تعداد چاهها تا ۲۰% تعداد کنونی میتوان پارامترهای کیفی مانند هدایت الکتریکی را در سطح اطمینان ۹۲ درصد در محل بقیه چاهها پیش بینی نمود..