سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: دهمین همایش انجمن هوافضای ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

محمود پسندیده فرد – دانشیاردانشگاه فردوسی مشهد
سیدمرتضی عبدالهیان – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی هوافضا، گرایش آیرودینامیک
مریم معین فر – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی هوافضا، گرایش آیرودینامیک
علی حیدری – دانشجوی دکترای مکانیک

چکیده:

در سا لهای اخیر، توانمندی میکروپرنده ها به منظور انجام عملیات شناسایی واکتشاف در کنار هواپیماهای بدون سرنشین بسیار مشهود بوده است. انتخاب ترکیب مناسبی از سیستم پیشرانش و طراحی آیرودینامیکی، از مهمترین مراحل تعیین کننده در طراحی این وسایل پرنده می باشند. در این مقاله ایرفویل های ناکای استاندارد جهت استفاده در این نوع وسایل پرنده و به منظور یافتن مقدار ماکزیممCl/Cd توسط الگوریتم ژنتیک بهینه شده است. سرعت پرواز کمتر از ۱۵ متر بر ثانیه بوده و برای پارامتربندی هندسه ایرفویل از منحنی هایB-Spline استفاده شده است. سپس معادلات جریان آرام در رینولدزهای پایین توسط یک کد عددی حول ایرفویل حل شده و در پایان ضرایب برا، پسای و نسبت ضریب برا به پسا ایرفویل بهینه با مقادیر مربوط به ایرفویل پایه مقایسه گردیده اند