سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: دومین همایش ملی کشاورزی و توسعه پایدار (فرصتها و چالشهای پیش رو)

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

هادی چم چیدر – هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر
نازیلا خرسندی – هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تاکستان
فرید لطفی ماوی – مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد تاکستان

چکیده:

تخصیص بهینه منابع محدود یکی از مهمترین ابزارهای کاربردی مدیریتی به شمار میرود. استفاده از روشهای بهینه سازی بهمنظور توزیع بهینه کاربری اراضی در دستیابی به حداقل فرسایش نیز یکی از راهکارهای اساسی درمدیریت منابع آبخیز است. تحقیق حاضر در حوزهی آبخیز آبگلال به مساحت ۱۶۵۵۴/۴۴هکتار در استان خوزستان بهمنظور کمینهسازی فرسایش خاک برای دستیابی به توسعه پایدار با استفاده از مدل برنامه ریزی خطی به روش سیمپلکس در نرم افزار LINGO صورت گرفته است. مقادیر فرسایش خاک و نیز نقشههای استاندارد استفاده از اراضی،بهعنوان ورودی تابع هدف و توابع محدودیت مدل بهینهسازی مورد استفاده قرار گرفت. نتایج بهدست آمده از این تحقیق نشان داد که با توزیع بهینه کاربری اراضی، مقدار کاهش هدررفت سالانه خاک ۷/۰۵درصد بوده که با کاهش سطح اراضی دیم و آبی و افزایش سطح اراضی جنگلی و باغی با رعایت تمام محدودیتهای در نظر گرفته شده در مدل به دست آمده است.