سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین کنفرانس مهندسی معدن ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مجید عطایی پور – دانشیار دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی معدن،
مهدی رحمانپور – دانشجوی دکتری مهندسی استخراج معدن، دانشگاه امیرکبیر،دانشکده مهندس
نبی اله ادیبی – دانشجوی دکتری مهندسی استخراج معدن، دانشگاه امیرکبیر،دانشکده مهندس

چکیده:

برای مساله بهینه سازی طراحی محدوده نهایی در معادن روباز توابع هدف مختلفی بیان شده است که از بین آنها تابع هدف بیشینه نمودن سود بیشترین کاربرد را دارد. اما در سالهای اخیر توجه به مساله توسعه پایدار در مباحث معدن کاری، لزوماستفاده بهینه از منابع را بیش از پیش مورد تاکید قرار میدهد. از این دیدگاه هدف تعیین محدودهای با حداکثر مقدار کانسنگ است که از نتایج آن میتوان به افزایش عمر معدن، استفاده حداکثری از منابع ملی و ایجاد اشتغال بلندمدت اشارهکرد. از سویی بیشینه کردن مقدار کانسنگ باعث کاهش سودآوری معدن خواهد شد که این امر نشان دهنده تعارض بین دو هدف بیشینهکردن سود و بیشینهکردن مقدار کانسنگ است. در این مقاله هدف ارائه راهکاری است تا در طراحی محدوده نهایی معدن ضمن توجه به مبحث سودآوری، از مزایای بیشینهنمودن مقدار کانسنگ در راستای توسعه پایدار نیز بهره جست.بدین منظور مشخصه جدیدی از کانسار به نام پتانسیل گسترش محدوده استخراج معرفی شده که به صورت یک نمودار قابل نمایش بوده و برای هر کانسار منحصر به فرد است. با تعیین این مشخصه برای هر ذخیره، محدود ه نهایی معدن طوری طراحی میشود که اهداف اقتصادی بودن معدن و صیانت از منابع ملی همزمان برآورده گردد