سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

جعفر کریمی – دانشجوی دکتری جغرافیای انسانی دانشگاه پیام نور تهران
محمدرضا محبوبفر – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی توریسم
مهدی جمالی نژاد – دانشجوی دکتری جغرافیا

چکیده:

توسعه پایدار شهری مقوله ای است که ضمن درنظر گیری نیازهای کنونی شهروندان نگهداری ازمحیط زیست شهری را نیز درزمره کار خود قرار میدهد دراین راستا از جمله روشها و تکنیکهای علمی که اخیرا وارد علم اقلیم شده و می توندکمک موثری به حفظ و تعادل محیط زیست شهری درجهت رسیدن به اهداف توسعه پایدارشهری کند شاخص آسایش اقلیمی است با این توضیح که این شاخص روزهای خاصی را جهت بهره گیری ازمنابع و امکانات گردشگری انسانی و طبیعی مشخص می کند که رعایت این مهم می تواند از بهره برداری اضافی وغیربهینه جلوگیری نماید این مقاله نیز با توجه به این مهم به بررسی محدوده اسایش اقلیمی شهرخوانسار پرداخته شده است این شهر در شمال غرب استان اصفهان و درمنطقه ای خوش آب و هوا ودرعرض جغرافیایی ۳۳درجه و ۱۳ دقیقه شمال و طول جغرافیایی ۵۰ درجه و ۱۹ دقیقه شرقی با ارتفاع ۲۲۵۰ متری واقع شده است که دارای جذابیت های بسیار متنوعی می باشد و سالانه صدها گردشگر این شهر را به عنوان مقصد گردشگری انتخاب می نمایند و اطلاع از ماه های مناسب جهت سفر بخصوص بصورت شبانه و روزانه هم برای گردشگران و هم مردم محلی برای بهره برداری بهتر و درکل توسعه پایدار شهری مفید می باشد برای برآورد میزان آسایش شهر خوانسار ازشاخص ترجونگ استفاده شده است و مشاهده گردید که این شهر درهیچ فصلی به لحاظ آسایش شبانه شرایط مناسب را دارا نمی باشد و به لحاظ آسایش روزانه تنها دوماه اردیبهشت و شهریور دارا شرایط مناسب بوده سه ماه خرداد تیرومرداد شرایط گرم و ماه های فروردین و مهر خنک و مابقی ماه ها بسیار خنک می باشد با این توصیفات گردشگران می بایست برای سفر به این شهرچه بصورت شبانه یا روزانه شرایط اسایش را مدنظر داشته و اوقات مناسب را انتخاب نموده یا تجهیزات مورد نیاز را همراه داشته باشند.