سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: پنجمین همایش ملی ایده های نو در کشاورزی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

رضا مسعودی – گروه علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع
حمید کهرام – گروه علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع
احمد زارع شحنه – گروه علوم دامی، دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع
عباس اکبری شریف – ایستگاه پرورش و اصلاح نژادگوسفند زندی، پیشوای ورامین

چکیده:

هدف از این آزمایش بهبود بازده تلقیح مصنوعی در گوسفند با استفاده از اکسیتوسین در میشهای نژاد زندی در انتهای فصل تولید مثلی بوده-است. این آزمایش به منظور افزایش بازده تلقیح مصنوعی در گوسفند طراحی شد. در این مطالعه ۴۵ میش سه تا چهار ساله به صورت تصادفی انتخاب و برای همزمانی فحلی به مدت ۱۲ روز سیدرگذاری شدند. هنگام سیدربرداری ۵۵۰ واحد eCG دریافت کردند وسپس به پنج گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول به عنوان گروه شاهد انتخاب شد و هورمون اکسی توسین دریافت نکرد. چهار گروه دیگر به دو دسته تزریق درون عضلانی و تزریق درو نوریدی تقسیم شدند و در هر دسته میشها در دو سطح ۸۰ و ۱۰۰ واحد، هورمون اکسیتوسین را دریافت کردند. میزان باز شدن سرویکس ده دقیقه پس از تزریق اکسیتوسین به وسیله پیپت تلقیح مصنوعی مدرج انداز هگیری شد. در ساعت ۵۱ پس از سیدربرداری میشها بهصورت ترانسسرویکال تلقیح شدند. روز ۵۰ پس از تلقیح به وسیله اولتراسونوگرافی درصد آبستنی تشخیص داده شد.تزریق درونعضلانی و درونوریدی هورمون اکسیتوسین باعث بازشدن سرویکس و نفوذ گان تلقیح به رحم شد و بهدنبال آن تلقیح در رحم انجام شده و مقدار اسپرم بیشتری به محل لقاح رسیده و درصد آبستنی افزایش یافت. تزریق ۱۰۰ واحد اکسیتوسین منجر به بهبود درصد آبستنی ( ۴۴/۴۴ درصد) نسبت به گروه شاهد ( ۲۲ / ۲۲ درصد) شد. در نتیجه تزریق این هورمون موجب بهبود درصد آبستنی و افزایش بازده تلقیح مصنوعی در گوسفند میشود و از اینرو میتوان از آن بعنوان روشی کاربردی در بهبود بازده تلقیح مصنوعی استفاده کرد