سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

سیدحسن شیخ – کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری

چکیده:

خواستگاه برنامه ریزی شهری مدرن در قرن نوزدهم با پیشرفتهای پزشکی و برنامه ریزی برای سلامت جامعه شکل گرفت در ابتدای قرن بیستم با تمرکز برنامه ریزان برمحیط انسان ساخت و فرم شهری از یک سو و از سوی دیگر محدود شدن پزشکان بهعلت بیماری ها و ناتوانی ها این دو رشته از هم جداگردیدند. از تبعات این جدایی کاستن از اهمیت سلامت در تصمیم گیری های شهری است درسالهای اخیر بنا به ضرورت تاثیر مکان برسلامت بررسی شده است ولی هنوز یک ساختار یکپارچه از جایگاه سلامت در برنامه ریزی شهری برای نیل به بهبود کیفیت و زندگی و سلامت شهروندان تعریف نشده است لذا این سوال مطرح است که تا چه اندازه برنامه ریزان برارتقای سلامت شهر موثرند و چگونه می توان آن را افزایش داد ضرورت و اهمیت موضوع از آنجاست که ایجاد زمینه برای ارتقای سلامت از طریق برنامه ریزی منحصر به یک اقدام یا فعالیت نمی شود و می توان آن را در ارتباط با حرفه برنامه ریزی شهری دانست. روش این تحقیق اسنادی می باشد و نتایج آن چشم اندازهایی را برای مدیران و برنامه ریزان شهر درحصور به شهر پایدار و سالم فراهم می آورد.