سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: سومین همایش ملی عمران شهری

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

الهام امینی – دکترای شهرسازی و مدیر گروه شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد پردیس
مریم برومند – کارشناسارشد شهرسازی، عضو باشگاه پژوهشگران جوان واحد تهران مرکزی

چکیده:

زلزله و آسیبهای ناشی از آن همواره یکی از مهمترین خطراتی بوده که زندگی در شهرها را تهدید میکند. از آنجاییکه پیشگیری از وقوع زلزله به عنوان یک پدیده طبیعی امکان پذیر نیست میباید در جستجوی راهکارهایی در جهت کاهش آسیبهای ناشی از آن و پایدار ساختن شهرها به عنوان اصلیترین مراکز سکونتی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بود. در این راستا علوم گوناگونی مورد استفاده قرار میگیرند که شاید بارزترین آنها دانش مهندسی ساختمان باشد اما آنچه که کمتر مورد توجه قرار دارد نقشی است که دانش برنامهریزی شهری (شهرسازی) میتواند در مقاوم- سازی شهرها در برابر زلزله ایفا نماید. مقاله حاضر با هدف قرار دادن این موضوع چنین نتیجهگیری میکند که پهنه- بندی آسیبپذیری ناشی از زلزله، نظارت بر نوع سازه، اصلاح همجواری کاربریها، ساماندهی فضاهای باز، اصلاح تراکم- های جمعیتی و ساماندهی شبکه ارتباطی شهر میتواند آسیبهای ناشی از زلزله در شهرها (به ویژه از بعد کالبدی آن) کاهشداده و شهرها را به سکونتگاههایی هر چه ایمنتر و پایدارتر تبدیل نماید