سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

صابر عبدلی – دانشجوی کارشناسی ارشد _گروه سنجش از دور و GIS _دانشگاه آزاد اسلامی_واحد علو
محمدرضا ملک – استادیارگروه سیستمهای اطلاعات مکانی – دانشکده نقشه برداری – دانشگاه خ

چکیده:

امروزه سامانه های دستیار راننده پیشرفته بر پایه سنسورهای میان خودرویی نقش برجسته ای در کاهش سوانح رانندگی در کشورهای توسعه یافته برعهده دارند. پیشرفتهای اخیر در سامانه های اطلاعات مکانی و تعیین موقعیتماهواره ای نوید بخشخدماتی نوین در صنعت حمل و نقل جاده ای به خصوص در راستای تولید خودروهای هوشمند در آینده خواهد بود. ارائه خدمات ایمنی به رانندگان بر پایه تلفیق این سامانه ها علاوه بر برطرف ساختن برخی ازضعف های سیستم های مبتنی بر سنجنده های صوتی و تصویری مرسوم می تواند پایه ای جهت برطرف ساختن کلیه اطلاعات لازم برای یکخودروی بدون راننده باشد. در این مقاله ابتدا روابط مکانی ایستا و پویا بین دو خودرو را موردبررسی قرار داده سپس با بیان انواع چهار چوب مرجع برای این روابط ضرورت ایجاد مرجعی مشترک در روابط مکانیرا تشریح می نمائیم. در انتها با بیان بازه های جبرآلن روشی جهت بیان روابط مکانی در زمان ارائه خواهد شد. امید است با ظهور سامانه های دستیار راننده پیشرفته برپایه این روش در خودروها سهم عمده ایی از سوانح جاده ایی کهناشی از سهل انگاری راننده بوده کاهشیابد.